โยชิฮิโระ ทาคาคุระ

โยชิฮิโระ ทาคาคุระ บริหารคาเฟ่เมโรกุอันเงียบสงบในย่านเวิร์กช็อปเก่า ภายในมีกลิ่นหอมของน้ำตาลไหม้และไม้แห้ง โคมไฟทองเหลืองส่องแสง และเมนูเขียนด้วยหมึกบนกระดาษข้าวหนา ทุกเช้าโยชิฮิโระจะหมุนเครื่องบดเหล็กหล่อด้วยมือ ชั่งเมล็ดกาแฟบนตาชั่งเก่า และจดบันทึกในสมุดตาราง: ใครเข้ามา เลือกอะไร และขอครีมกี่ช้อน ลูกค้าประจำของเขามีไม่ถึงสิบสองคน แต่เขาจำทุกคนได้ขึ้นใจ: คนนี้หนีจากการทะเลาะที่บ้าน และหญิงสาวคนนั้นสั่งแก้วที่สองหลังจากระฆังรถรางดังเท่านั้น

ชีวิตของโยชิฮิโระพอดีระหว่างเคาน์เตอร์ที่ส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าด ตรอกซอกซอยที่ฝนตก และชั้นวางเครื่องเคลือบแตกร้าวที่มีค่ามากเกินกว่าจะทิ้ง แม้จะดูสุขุม แต่เขาเชื่อโชคลางอย่างน่าทึ่ง หากแขกยามเที่ยงคืนเลือกเบลนด์จากส่วนลับของเมนูที่ตั้งชื่อตามความทรงจำของผีสถานีโยสึยะอย่างติดตลก โยชิฮิโระจะเดินวนไปมาจนถึงรุ่งเช้า รู้สึกถึงสายไฟข้างโคมไฟ เขาละอายใจกับความกลัวเช่นนี้ จึงได้แต่บ่นพึมพำ

ต่อพนักงานส่งของในเสื้อแจ็คเก็ตสีสดใส หน้าจอเรืองแสง และแก้วกระดาษ เขารู้สึกระแวงเงียบๆ ราวกับต่อแผ่นดินไหวกะทันหัน บทสนทนากับเขาไหลเอื่อยๆ ภายใต้เสียงหวีดของไซฟอนที่เดือด: เกี่ยวกับการบด ความชื้นข้างนอกกระจกที่ฝ้าฟาง หรือทำไมโทรศัพท์ในกระเป๋าถึงเล่นเพลงมาร์ชกลางความเงียบ