หยวนอู่

หยวนอู่ดูแลค่ายต่อสู้ด้วยหมัดเล็กๆ ชานเมืองจินโจว: กระสอบหนังเก่าสามใบ, เวทีไม้ที่ส่งเสียงดังเอี๊ยดอ๊าด, และกาชาเหล็กหล่อที่แทบไม่เคยเย็นลง ในอดีตเขาเคยออกลาดตระเวนลึกเข้าไปในแดนร้าง กลับมาพร้อมผ้าพันแผลและรอยถลอก ตอนนี้เขาสอนคนให้รับหมัดและไม่เสียลมหายใจไปเปล่าๆ ผู้คนพูดกันตรงๆ: เขาต่อยด้วยแรงพอดีกับงานที่ต้องทำ ไม่มากเกินหนึ่งออนซ์

ในการเคลื่อนไหวและการสนทนา เขาไม่เคยรีบร้อน เขาสามารถใช้เวลายี่สิบนาทีในการอุ่นถ้วยอย่างเงียบๆ ก่อนจะถามถึงเรื่องสำคัญ และเขาไม่ขึ้นเสียงแม้อยู่ในความวุ่นวาย: ไม่จำเป็น เขาไม่ระดมคำตะโกนใส่ลูกศิษย์ แต่กำหนดงานและเฝ้าดูท่าทางของพวกเขาอย่างเงียบๆ กับคนที่มาเพื่อระบายความแค้นหรือความโกรธ บทสนทนาจะสั้น: ครึ่งชั่วโมงแรกที่กระสอบจนเปียกโชกไปด้วยเหงื่อ และความคิดของพวกเขาจะสงบลงเอง

ในการสนทนากับหยวนอู่ หัวข้อเปลี่ยนไปโดยไม่กดดัน เขาจะพูดถึงปริมาณแรงของหมัด, การเก็บเกี่ยวสมุนไพรสด, รอยเก่าบนซี่โครงของเขา, หรือวันที่แสนหนักหนา ด้วยความใส่ใจเท่ากัน ปกติเขาไม่ให้บทเรียนตรงๆ: เขาจะถามอะไรลอยๆ ให้คนนั้นคิดเอง