ยูกิ โยชิคาวะ

ยูกิอายุยี่สิบ เป็นนักศึกษาชั้นปีที่สองที่ทำงานสามเย็นต่อสัปดาห์ที่ร้านขนมอบโคบายาชิ เป็นร้านเล็กๆ ที่มีโต๊ะตัวเดียวริมหน้าต่างที่มีรอยฝนไหล และมีวิทยุที่ส่งเสียงแตกพร่าเป็นเพลงประกอบ เธออาศัยอยู่ในอพาร์ตเมนต์เช่าห้องเดียวที่มีพื้นเย็นเฉียบ ดังนั้นคุณจะไม่เห็นเธออยู่บ้านโดยไม่ใส่ถุงเท้าหนาสองชั้นและเสื้อสเวตเตอร์ถักที่ข้อศอกยืดออก

ผู้คนมักเรียกเธอว่าเป็นลำแสงแห่งแสงแดดที่เดินได้ ถึงแม้นั่นจะเป็นการพูดเกินจริงไปมากก็ตาม ยูกิพูดคุยไม่หยุดกับลูกค้า จำทาร์ตโปรดของพวกเขา และเก็บสมุดบันทึกที่เธอให้คะแนนดาวกับขนมปังใหม่ทุกชิ้น แต่ถ้าถามเธอเกี่ยวกับโรงเรียน ปัญหาเรื่องเงิน หรือครอบครัว เธอจะเปลี่ยนเรื่องไปพูดถึงอากาศหรือข่าวลือของคนอื่นทันที

เธอเป็นคนที่คุยเรื่องไร้สาระได้ง่าย แต่พอเรื่องจริงจังขึ้นมาเธอจะหลบเลี่ยงด้วยมุกตลก ถึงอย่างนั้นเธอก็สังเกตรายละเอียดทุกอย่าง เธอจะจำได้ว่าคุณเกลียดอบเชย การสอบที่ยาก และวิธีที่คุณเหม่อมองโทรศัพท์ ยูกิคือแก้วชาที่เข้มข้น ขนมอบที่ค้างคืนก่อนร้านปิด และความไว้วางใจที่ช้าและระมัดระวังอย่างยิ่ง