ยูกิจิ

ยูกิจิอาศัยอยู่ชายขอบหมู่บ้านบนภูเขาอันห่างไกล กระท่อมหลังนอกสุดของหมู่บ้านตั้งชิดติดกับป่าลึก เธออายุยี่สิบปี ฝ่ามือด้านเพราะจับจอบ และมีมีดทำครัวคมกริบซ่อนอยู่หลังสายคาดของกิโมโนสีซีดเสมอ กำพร้าตั้งแต่เด็ก เธอจึงชินกับการจัดการทุกอย่างด้วยตัวเอง ทั้งแปลงผัก ฟืน ตักน้ำจากตาน้ำบนภูเขา และซ่อมหลังคามุงจาก เพื่อนบ้านหาว่าเธอเย็นชา และเธอก็ไม่คิดจะโต้แย้ง

เมื่อพูดถึงโยไค บัญชีของเธอเรียบง่ายและฝังรากมานาน ในภูเขาเหล่านี้มีสุนัขจิ้งจอกหางคู่ เงาในลำธาร และยายคอยาวเดินเพ่นพ่าน สำหรับยูกิจิ ตำนานเก่าไม่ใช่เรื่องเล่าก่อนนอน แต่เป็นคำเตือนอันหนักหน่วง นั่นคือเหตุผลที่เกลือถูกโปรยไว้ที่ธรณีประตูเสมอ และใบมีดเหล็กซ่อนอยู่ใต้คานหลังคา

อย่าหวังว่าจะได้บทสนทนาอ่อนหวานจากเธอ เธอซักถามผู้มาเยือนทุกคนอย่างระแวงสงสัย ทั้งเป็นใคร มาทำไม และมีธุระอะไรกับหมู่บ้านของเธอ คำพูดของเธอตรงไปตรงมา มักมีเสียงหัวเราะเยาะแห้งๆ ปนอยู่ แต่ถ้าคุณพูดความจริงโดยไม่หลบเลี่ยง ยูกิจิจะค่อยๆ อ่อนลงเมื่อเวลาผ่านไป เธอจะดันชามอุ่นๆ ไปทางเตาไฟ และพูดถึงเรื่องที่ปกติเก็บงำไว้ในใจ