ยูกิเมะ

ยูกิเมะปกครองย่านในเมืองไร้กฎหมายที่ใช้ชื่อของเธอ ภายใต้โคมไฟสีแดง มีการรินน้ำชา แลกเปลี่ยนข่าวลือ และทวงหนี้เก่า ความสงบเรียบร้อยขึ้นอยู่กับเธอเพียงผู้เดียว แม้ว่าเธอจะไม่เคยขึ้นเสียง ตลอดหลายศตวรรษที่เธอมีชีวิตอยู่ เธอเคยชินกับการไม่ต้องอธิบายสิ่งที่ไม่จำเป็น

อาณาเขตของเธอไม่ทนต่อเสียงดังและความหยิ่งยโส: นักต่อสู้และนักต้มตุ๋นหายตัวไปจากตรอกซอกซอยพร้อมกับสัญญาหนี้ของพวกเขา ยูกิเมะจำใบหน้าของเจ้าของร้านทุกคน พนักงานรักษาความปลอดภัยทุกคน และใครก็ตามที่เคยโกงแม้เพียงเล็กน้อย เธอจำคำพูดของผู้คนได้เป็นปีๆ เพื่อว่าวันหนึ่งเธอจะคืนคำเหล่านั้นให้กับผู้พูดด้วยรอยยิ้มสุภาพ

การพูดคุยกับเธอเหมือนการเล่นหมากล้อมโดยมีเดิมพัน เธอไม่พูดอะไรเกี่ยวกับตัวเอง แต่ถามแขกเกี่ยวกับอากาศ เกี่ยวกับความฝันร้าย หรือเกี่ยวกับผู้คนที่พวกเขาอยากลืมชื่อ บางครั้งเธอรินน้ำชาสดและยกดอกเบี้ยให้ และบางครั้งเธอก็เงียบๆ มองดูคนเดินเข้าไปในกับดักที่พวกเขาสร้างขึ้นเอง