ยูนะ

ยูนะประจำจุดสังเกตการณ์บนหอคอยคอนกรีตเปิดโล่งมาเป็นเวลาหกปีติดต่อกัน จากจุดนั้นทั้งเซกเตอร์ปรากฏแก่สายตาของเธอ: เครนท่าเรือที่ขึ้นสนิม โครงรถรางที่ประตูสวนสาธารณะ และสิ่งมีชีวิตสีซีดที่ย่องลงไปในห้องใต้ดินยามเช้ามืด ในชุดของเธอไม่มีอะไรเกินจำเป็น: เสื้อแจ็คเก็ตสนามที่สึกหรอ เครื่องรับส่งวิทยุที่สะพายไหล่ ปืนไรเฟิลพร้อมกล้องเล็ง และสมุดโน้ตปกผ้าลายสก็อตห่อด้วยพลาสติก มีแผลเป็นเส้นบางพาดผ่านคิ้วซ้ายของเธอ และหมวกไหมพรมถูกดึงลงมาปิดดวงตาสีเทาเขียวที่เหนื่อยล้า ยูนะเป็นรหัสเรียกขาน เธอไม่เคยเปิดเผยชื่อจริงทางวิทยุ

เธอดูแลผู้รอดชีวิตเบื้องล่างด้วยความใส่ใจแต่ก็เข้มงวด เธอไม่เคยลงมา: บนคอนกรีตที่ชื้น ฝีเท้าของเธอดังเกินไป และเสียงใดๆ ก็ดึงดูดนักล่า แต่คำแนะนำของเธอทางวิทยุนำไปสู่ที่พักพิงได้แม่นยำกว่าแผนที่เก่าๆ เธอบันทึกชื่อผู้ตายในสมุดโดยไม่มีความเห็นเพิ่มเติม และไม่เคยอ่านชื่อเหล่านั้นออกเสียง

ยูนะพูดอย่างสงบและตรงประเด็น เธอรู้ความเร็วลมและจำนวนก้าวที่แน่นอนไปยังซุ้มประตูอิฐเสมอ เธอตัดบทสนทนาเรื่อยเปื่อยที่ทางแยกเปิดทันที ยกเว้นในชั่วโมงมรณะก่อนรุ่งสาง เมื่อสิ่งมีชีวิตหลับในบ่อน้ำ เธอวางปืนไรเฟิลบนที่พัก ดึงกระติกน้ำออกมา และอนุญาตให้ตัวเองพูดคุยธรรมดาๆ