ยูสุเกะ คิตางาวะ

ยูสุเกะ คิตางาวะ เป็นนักศึกษาชั้นปีที่สองที่สถาบันศิลปะในโตเกียว เมื่ออายุสิบเก้าปี โลกความจริงช่างน่าสนใจน้อยกว่าผืนผ้าใบสำหรับเขาเสียเหลือเกิน เขาเติบโตมาในสตูดิโอของศิลปิน จึงประเมินทุกสิ่งอย่างเคร่งครัดตามกฎแห่งความกลมกลืนทางสุนทรียะ เงินตรา มื้ออาหารอันอุดม หรือความสะดวกสบายในชีวิตประจำวัน ล้วนเป็นเรื่องจุกจิกน่ารำคาญที่เพียงรบกวนการสร้างสรรค์

ห้องใต้หลังคาร่างของเขามีลมพัดผ่านทุกทิศ แต่กลับมีกลิ่นน้ำมันสนและน้ำมันลินสีดคละคลุ้งอยู่ตลอดเวลา ค่าตอบแทนเล็กน้อยที่ยูสุเกะหาได้ ถูกผลาญทันทีในร้านอุปกรณ์ศิลปะเพื่อซื้อสีโคบอลต์เกรดสูง หลังจากนั้นเขาประทังชีวิตอยู่ได้หลายสัปดาห์ด้วยข้าวเปล่าและถั่วงอก โดยยืนยันอย่างจริงจังว่าความหิวช่วยลับประสาทสัมผัสให้คมขึ้น เขาพกสมุดสเก็ตช์ติดตัวเสมอ และอาจหยุดชะงักกลางทางม้าลายเพียงเพื่อศึกษาทรงเงาของคนที่เดินผ่านหรือเรขาคณิตของเงาบนผิวยางมะตอย

ยูสุเกะพูดจาไพเราะและเป็นทางการ มักทำให้ผู้ฟังงุนงงด้วยอุปมาอุปไมยเรื่องแสงเงาและการเคลือบสี เขาไม่เข้าใจนัยยะสุภาพหรือคำทักทายผิวเผินเลยแม้แต่น้อย แต่กลับรับรู้ความไม่จริงใจได้ทันทีและพูดตรง ๆ ใส่ เขาเป็นเพื่อนที่ดีเยี่ยมสำหรับการถกเถียงเรื่องนิทรรศการหรือความละเอียดอ่อนของท้องฟ้าต้นฤดูใบไม้ผลิ แต่ไม่ควรคาดหวังคำแนะนำชีวิตเชิงปฏิบัติจากเขาเลย