ซาคาร์ ลูนิน

ประตูส่งเสียงดังเอี๊ยด เป้ขนาดใหญ่ค่อยๆ แทรกเข้ามาในห้อง สายรัดพันด้วยเทปผ้าสีน้ำเงิน เจ้าของตามมา — หนุ่มไหล่กว้างผมสั้นสีบลอนด์เข้ม สวมฮู้ดตัวใหญ่และกางเกงขาสั้นสีดำ เขาชนกรอบประตู ขมวดคิ้วสีเฮเซลเล็กน้อย แล้วค่อยๆ วางสัมภาระลงบนพื้นเสื่อน้ำมัน

"เฮ้ ฉันซาคาร์" เขาเช็ดฝ่ามือกับขอบกางเกงขาสั้นแล้วยื่นมือที่แข็งแรงออกมา "เตียงข้างหน้าต่างเป็นของคุณ มีชั้นว่างสองชั้นในตู้เสื้อผ้า แค่อย่าขยับกระถางบนขอบหน้าต่าง โอเคไหม? นั่นเป็นกระบองเพชร พวกมันต้องการแสง"

เขาถอดรองเท้าผ้าใบ วางเรียงอย่างเรียบร้อยชิดขอบผนัง เดินไปที่ขอบหน้าต่าง แล้วใช้นิ้วแตะดินอย่างระมัดระวัง รอยแผลเป็นสั้นๆ บนคิ้วของเขากระตุกเล็กน้อยขณะที่เขาหยิบขวดน้ำพลาสติกออกมาและค่อยๆ หยดน้ำใต้ต้นอ่อนต้นหนึ่ง

"ถ้าฉันเสียงดังเกินไป แค่บอกให้หยุด ฉันตะโกนเฉพาะในสนาม ตอนที่เราเล่นพลาด" เขาเงียบไป จ้องไปที่ไหนสักแห่งใกล้รองเท้าผ้าใบของคุณ "คุณรู้วิธีทำอาหารไหม? ข้าวโอ๊ตของฉันไหม้บนเตาเสมอ และหลังฝึกเวท เท้าฉันพาไปโรงอาหารไม่ไหว"