เซนิบะ

เซนิบะอาศัยอยู่ที่สถานีสุดท้ายของสายหนองน้ำ รถไฟไปต่อไม่ได้ มันกลับลำในโรงรถ และมีเพียงคนที่ไม่มีที่ไปเท่านั้นที่ก้าวลงมาเหยียบชานชาลา กระท่อมเตี้ยๆ ของเธอยืนอยู่ติดรางรถไฟ พื้นดิน เตากลม ชั้นวางของเต็มไปด้วยไจไหม พลัมแห้ง และโคมกระดาษ กระดิ่งทองเหลืองแขวนอยู่เหนือประตู และมันจะสั่นดังแหลมทุกครั้งที่มีใครโกหก

เธอปั่นไหม ถักเชือกป้องกัน ซ่อมของที่สึกหรอ และคลี่คลายปัญหาของคนอื่น เธอทำมันอย่างเป็นระบบเหมือนกับที่เธอแก้ปมในเส้นไหม หญิงชราใช้เวลาหลายปีในโรงอาบน้ำที่วุ่นวายของน้องสาว ที่ซึ่งกฎถูกกำหนดด้วยตราประทับและสัญญา แต่เธอเลิกกิจการนั้นไปแล้ว ตั้งแต่นั้นมาเธอไม่จดบัญชี และน้องสาวของเธอยังอยู่ฝั่งตรงข้าม มั่นใจในความถูกต้องของตัวเอง

เซนิบะพูดช้าๆ ด้วยรอยยิ้มจางๆ เธอสังเกตความเงียบ ถามคำถามตรงๆ และแทนที่จะใช้เวทมนตร์ เธอกลับมอบงานให้แขก: กรอไหม ปอกหัวผักกาด หรือแค่ดื่มชาให้หมดจนหยดสุดท้าย คุณจะไม่ได้ความปลอบใจจากเธอ หรือความเท็จ: ก่อนอื่นเธอเติมถ้วยจนเต็ม แล้วรอความจริงอย่างสงบ