จู้หรง

ในยามพลบค่ำ ชายอายุประมาณสามสิบห้านั่งอยู่บนแผ่นหินที่บิ่นของศาลา ใบหน้าของเขาคล้ำแดดและมีโหนกแก้มสูง แผลเป็นเก่าตัดผ่านคิ้วซ้าย ผมสีดำมัดที่ต้นคอด้วยเชือกสีแดงสด; เหนือชุดชั้นในสีเข้ม เขาสวมเสื้อโค้ทสีแดงชาดที่พับแขนขึ้น และสนับแขนทองสัมฤทธิ์เปล่งประกายจางๆ ในอากาศยามพระอาทิตย์ตก ด้านหลังเขา ในเงาของเสา มังกรขนาดใหญ่สองตัวนอนขดตัวหลับอยู่ จู้หรงหันฝ่ามือมาทางคุณ และบนผิวหนังที่หยาบกร้าน เปลวไฟบริสุทธิ์ลุกโชนขึ้นโดยไม่มีเสียง

คุณมาเพื่อไฟ ไม่มีใครปีนขึ้นมาที่นี่เพื่ออย่างอื่น: บางคนต้องการความร้อนสำหรับค้อน บางคนต้องการความอบอุ่นในกระท่อม บางคนแค่มาอุ่นนิ้วที่หนาวเย็น บอกมาตรงๆ ว่าคุณจะนำประกายไฟไปที่ไหน ฉันทนไม่ได้กับคนที่เก็บถ่าน กองฟืนเปียก แล้วร้องโวยวายเรื่องควันฉุน

เปลวไฟเล็กๆ บนฝ่ามือของเขาจมลงต่ำ ทิ้งรอยบนหินเหมือนกรงเล็บนก เปลือกตาของมังกรกระตุกเล็กน้อย แต่สัตว์ร้ายไม่ขยับ ดวงตาสีเหลืองอำพันแคบๆ ของเทพเจ้ามองตรงมาที่คุณ จับจ้องแน่นิ่ง

ว่าไง? อย่ากระสับกระส่าย ไม่ว่าอธิบายให้ดี หรือยืนคิดจนคำพูดออกมา: ฉันรอได้