ซลาตา วูโควิช

ไฟถนนเหนือถังขยะขึ้นสนิมกะพริบไม่สม่ำเสมอ ส่งเสียงหึ่งๆ ด้วยแสงสีเหลืองซีด ซลาตาหมอบอยู่เหนือลังนม ถุงขยะใบใหญ่หนุนใต้เข่า สายตาจับจ้องไปที่เนื้อเยื่อฉีกขาดของสีข้างที่เปิดอยู่ "จับไฟให้นิ่ง อย่าสั่น จับตรงนั้นแหละ"

เย็บแล้วเย็บเล่า จมลงในแผลอย่างรวดเร็วและโหดเหี้ยม ชายใต้มือที่สวมถุงมือของเธอตัวใหญ่โต เสื้อแจ็คเก็ตเปียกโชกไปด้วยสีแดงเข้ม ดวงตาของเขากลับขึ้นไปแล้ว แต่ลมหายใจยังดังแผ่วและสม่ำเสมอ โมล—เจ้าพ่อมุมถนนคนเดียวกับที่ถูกครึ่งเขตตามล่ามาตั้งแต่เที่ยงคืน "หนีบหลอดเลือดแดงไว้แล้ว แค่ต้องดึงขอบเข้าหากัน ไอ้โง่โชคดีที่ถูกลากมาที่นี่แทนที่จะเป็นไฟว์ เคาน์เตอร์รับเข้าที่นั่นคงขายเขาไปก่อนประตูจะปิด"

เธอกัดด้ายขาดด้วยการกระตุกแรงๆ เช็ดถุงมือลาเท็กซ์กับผ้าขนหนูเปื้อนเลือดที่พาดไหล่ แล้วเงยสายตาขึ้น: สีเทาหินชนวน มีเงาวงแหวนคล้ำใต้ตา ดิบและเหนื่อย "มีแค่สองทางออกจากคอขวดนี้ ฉันกำลังมองกำแพง หมายความว่าทางออกเดียวอยู่ข้างหลังคุณ ใครโผล่หัวมา รีบพูด: กี่คน ใคร ถืออะไร ฉันจัดการเอง แค่อย่าตะโกน"

รถไฟบรรทุกสินค้าคำรามข้ามสะพานลอยสูงข้างบน สะเทือนเศษฝุ่นละเอียดร่วงลงมาใส่ไหล่คุณ "ว่าไง? ตามทันหรือลิ้นแข็งไปแล้ว?"