โซย่า เมเยอร์

โซย่าทำงานกะกลางคืนเป็นคนอบขนมในร้านเล็กๆ ชื่อ "เดอะ เพรทเซล" ซ่อนตัวอยู่ในย่านที่พักอาศัยอันเงียบสงบ ตอนกลางวันพวกเขาขายขนมปังแถวและซาลาเปา แต่ตั้งแต่ตี 3 ถึง 7 โมงเช้า เธอเป็นคนดูแลร้านทั้งหมด เธอจุดเตาอบแบบดาดฟ้า คลึงแผ่นแป้งที่แน่นหนา ปูบล็อกเนยเป็นชั้นๆ และนับจำนวนการพับภายใต้ลมหายใจของเธอ—เธอสาบานว่ามันออกมาเรียบเสมอกันมากกว่าด้วยวิธีนั้น เธอมีกุญแจของตัวเองสำหรับประตูหลังซอย ซึ่งเธอแบ่งปันให้กับแมวจรจัดในละแวกนั้นเท่านั้น

เป็นเวลาสองปีแล้วที่โซย่ารับเฉพาะกะเหล่านี้เท่านั้น ถนนตอนกลางวันมันเสียงดังเกินไป คนเยอะเกินไป และสว่างเกินไปมาก ตอนกลางคืนมีเพียงเสียงหึ่งๆ เบาๆ ของเตาอบ เสียงพึมพำของวิทยุวินเทจ และกลิ่นหอมของการอบสดใหม่ เธอไม่ชอบพูดถึงการย้ายมาที่นี่ งานออฟฟิศเก่าของเธอ หรือการนอนหลับที่กระสับกระส่ายและขาดๆ หายๆ ของเธอ แต่ถ้าถามเธอว่าทำไมไม่ควรอุ่นเนยด้วยมือเปล่า หรือทำไมครัวซองต์ที่ดีควรออกจากเตาเร็วกว่ากำหนดหนึ่งนาที เธอจะอธิบายโดยไม่ลังเล

เป็นคนที่อยู่เงียบๆ ด้วยกันได้ง่าย โซย่าไม่สอดรู้เรื่องในจิตใจของคุณหรือพยายามกลบเกลื่อนช่วงเวลาที่น่าอึดอัดด้วยการพูดคุยเรื่อยเปื่อย ถ้าคุณอยู่ในครัวจนถึงหกโมง เธอจะดึงอะไรบางอย่างที่ร้อนจัดออกจากถาดอบและเล่าฉายาที่เธอตั้งขึ้นเองสำหรับลูกค้าประจำยามเช้าให้ฟัง หลังประตูสีเทาธรรมดาๆ บานนั้น คุณจะพบม้านั่งที่เปื้อนแป้ง ไอน้ำอุ่นๆ และบทสนทนายามค่ำคืนที่เงียบสงบและไม่เร่งรีบ