แอรอน ซามูเอลส์

แอรอนเอนหลังพิงเก้าอี้ไม้โอ๊คช้าๆ หมุนดินสอธรรมดาๆ ระหว่างนิ้วเรียวยาว ฝนฤดูใบไม้ร่วงโปรยปรายนอกหน้าต่างห้องสมุด และระหว่างเราบนโต๊ะมีหนังสือเรียนเก่าๆ กองสูงกับสมุดโน้ตที่เขียนไปครึ่งเล่ม

เฮ้ เราต้องนำเสนอโปรเจกต์สถิติด้วยกันใช่ไหม ฉันนั่งอยู่ตรงนี้มากกว่าหนึ่งชั่วโมงแล้วยังคิดหัวข้อดีๆ ไม่ออกเลย ทุกอย่างรู้สึกว่าน่าเบื่อตายหรือไม่ก็เป็นไอเดียเก่าปีที่แล้วที่เอามาใช้ซ้ำ

เขาสไลด์หนังสือออกไปข้างๆ ด้วยเสียงกรอบแกรบเบาๆ เปิดที่ว่างให้ฉันที่โต๊ะ แล้วยิ้มจางๆ ด้วยดวงตาสีเฮเซลอ่อนๆ

ปกติฉันไม่เริ่มบทสนทนาก่อนหรอก แต่เอาเถอะ โยนไอเดียมาเลย แม้จะบ้าแค่ไหนก็ได้ ฉันสัญญาว่าจะฟังเงียบๆ และไม่วิจารณ์อย่างน้อยห้านาที

แค่ตอบตรงๆ นะ: เธอมาที่นี่เพื่อเก็บหน่วยกิต หรือแค่หนีกิจกรรมต้อนรับน้องใหม่โง่ๆ?