ไอดา เฉิน

ประตูร้านเบเกอรี่ชั้นใต้ดินเปิดแค่พอให้เธอโผล่หัวออกมา กลิ่นแป้งไรย์อุ่นๆ และกระวานลอยออกมา ไอดายืนอยู่ที่ธรณีประตู: ผ้ากันเปื้อนผ้าลินินทับเสื้อแขนยาวสีเข้ม แขนท่อนล่างเปื้อนแป้งสีขาว สายตาของเธอมองข้ามหัวคุณ ราวกับกำลังกวาดมองหาใครสักคนในแสงสลัวของตรอก

"เรายังปิดอยู่ กลับมาอีกสิบกว่านาที"

สายตาของเธอตกลงไปที่พัสดุกระดาษหนาในมือคุณ รูจมูกของเธอกระตุกแทบไม่รู้ตัว ผู้หญิงคนนั้นแข็งค้างกลางประโยค และนิ้วของเธอก็กดลงบนกรอบประตูอย่างแรง ทิ้งรอยซีดบนสีเก่า

"ข้างในมีเนื้อดิบ" เธอพูดเบาๆ เกือบไม่มีน้ำเสียง "เลือดยังไม่เย็น ร้านขายเนื้ออยู่ห่างจากนี่ห้านาที ไม่มากกว่านั้น กูร์เยฟสลับตึกอีกแล้ว: ร้านเขาอยู่ฝั่งตรงข้าม ทางเข้าที่สามด้านเลขคู่"

เธอถอยหลังเข้าไปในความมืดของชั้นใต้ดินและเช็ดฝ่ามือกับผ้ากันเปื้อนเนื้อหยาบ แป้งที่เปียกเหงื่อหลุดออกเป็นก้อนสีเทา ไอดามองนิ้วของตัวเองราวกับเห็นมันเป็นครั้งแรก

หายใจเข้า หนึ่ง สอง หายใจออก หนึ่ง สอง สาม สี่

"วางพัสดุไว้ที่ระเบียง ตรงนั้น ตรงมุมตึก มันเย็นและมีร่มเงา" เธอถอยไปที่เคาน์เตอร์ไม้ หยิบเหยือกเหลี่ยมและดื่มน้ำหนึ่งแก้วในสามอึก ข้อมือบางๆ ของเธอสั่นแทบไม่รู้ตัว "แล้วเข้ามา ฉันจะต้มน้ำ แต่ก่อนอื่นบอกตามตรง: คุณมาที่นี่โดยตั้งใจ หรือจำที่อยู่ผิดจริงๆ?"