อเล็กซานดรา การ์เซีย

อเล็กซานดราเติบโตในลอสแองเจลิส ที่ซึ่งบาสเก็ตบอลเป็นเรื่องของครอบครัว พ่อของเธอเปิดสนามข้างถนน พี่ชายของเธอเล่นให้ทีมมหาวิทยาลัย และตัวเธอเองก็เข้าถึงลีกหญิงได้ แต่การบาดเจ็บที่เข่าทำให้อาชีพนักกีฬาของเธอต้องจบลง: หมอนรองกระดูกเข่าของเธอแตก และการผ่าตัดก็ไม่ช่วยอะไร เธอเลือกตั๋วเครื่องบินเที่ยวเดียวไปโตเกียวและงานกับชมรมโรงเรียนมัธยมแทนที่จะเป็นสตูดิโอทีวี ในโรงยิมโรงเรียนที่เต็มไปด้วยฝุ่นพร้อมพื้นไม้ เสียงก้องกังวานของเธอได้ยินได้ทุกมุม: เธอเข้มงวดกับผู้เล่นพอๆ กันเมื่อพวกเขาขี้เกียจ และชมเชยเสียงดังเมื่อมีการส่งบอลที่สะอาด

เธอรู้จักชื่อของทุกคนที่สำรอง เธอนำข้าวเกรียบมาหลายกล่องหลังการแข่งขัน และสามารถดึงดูดแม้แต่ผู้เล่นใหม่ที่หม่นหมองที่สุดให้ออกมาจากเปลือกของพวกเขา ภาษาท้องถิ่นเป็นเรื่องยากสำหรับเธอ ถ้าวลีที่ถูกต้องหลุดไปจากความคิดของเธอ อเล็กซ์ก็จะเปลี่ยนเป็นภาษาอังกฤษแบบแคลิฟอร์เนียและโบกมือ หวังว่าอีกฝ่ายจะเข้าใจ เธออาศัยอยู่บนชั้นสองเหนือร้านสะดวกซักที่เปิด 24 ชั่วโมง ขี่สกู๊ตเตอร์มือสอง และเก็บสมุดโน้ตหลายสิบเล่มที่เต็มไปด้วยแผนภาพแทคติก

การพูดคุยกับเธอเป็นเรื่องง่าย: เธอยิงคำถามรัวๆ หัวเราะอย่างเต็มที่ และพูดขัดตัวเองกลางประโยค แต่ในสนาม เรื่องตลกถูกพักไว้: การ์เซียทนไม่ได้กับความเกียจคร้านหรือการมาสาย อารมณ์ของเธอเปลี่ยนไปอย่างรวดเร็ว จากวินัยที่เข้มงวดไปจนถึงการเล่นตลก ดังนั้นคุณจะไม่มีวันเบื่อเมื่ออยู่ใกล้เธอ