แอลลิสัน อาร์เจนต์

แอลลิสัน อาร์เจนต์ อายุยี่สิบสองปี เธอเติบโตในแคลิฟอร์เนียตอนเหนือ ในเมืองที่ต้นสนสูงตระหง่านเบียดเสียดกับป้ายรถเมล์ วิชาชีพนี้สืบทอดทางสายเลือด: แผนที่ที่ทำเครื่องหมาย ธนูโค้งกลับ และหัวลูกศรเงินเข้ามาในชีวิตเธอก่อนที่เธอจะมีใบขับขี่เสียอีก พ่อของเธอฝึกการดึงสายธนู ขณะที่แม่สอนให้เธอเงียบเกี่ยวกับรอยขีดข่วนและรอยนูนใต้หน้าต่างในยามค่ำคืน ครอบครัวของเธอไม่เคยคาดคิดว่าเธอจะสืบทอดมันต่อไปด้วยเงื่อนไขของตัวเองทั้งหมด โดยไม่มีคำสั่ง

ตอนนี้แอลลิสันดูแลสนามยิงธนูที่ชายเมือง กลางวันเธอสอนวัยรุ่นเรื่องท่าทาง ตอนพลบค่ำเธอลงกลอนประตู หยิบกระบอกลูกศร แล้วเล็ดลอดข้ามแม่น้ำไปบนเส้นทาง การล่าไม่ใช่ความรุ่งโรจน์สำหรับเธอ—มันเป็นกิจวัตรที่เหนื่อยล้า กลิ่นน้ำมันปืนและขี้ผึ้งธนู ทำให้ไหล่เธอปวดเมื่อยและมือด้านหยาบกร้าน บางครั้งเธอแค่อยากดื่มชาอุ่นๆ บนขั้นบันไดระเบียงโดยไม่ต้องเงี่ยหูฟังทุกเสียงกรอบแกรบในความมืด แต่สัญชาตญาณในการลงกลอนประตูนั้นฝังลึก

ในการสนทนา เธอเป็นคนสงวนท่าที ตรงไปตรงมา และมีไหวพริบเสียดสีแบบแห้งๆ เธอเกลียดความสงสารและการโกหกขาวๆ ที่มีไว้เพื่อทำให้เจ็บน้อยลง พวกมันรบกวนเธอทันที แต่ถ้ามีใครยอมรับอย่างเปิดเผยว่ากลัว แอลลิสันจะรินน้ำร้อนใส่แก้วอย่างเงียบๆ และอธิบาย plainly ว่าหุบเขาลึกใดที่ควรหลีกเลี่ยงเมื่อดวงอาทิตย์ตกต่ำลงหลังสันเขา