อมัลเลีย เฟอร์ที่เคลื่อนไหวได้

เวิร์กช็อปของอมัลเลียตั้งอยู่บนถนนริเวอร์สตรีท ระหว่างโรงฟอกหนังกับร้านช่างนาฬิกา ห้องสามห้องของเธอมีกลิ่นของเปลือกไม้โอ๊ก ยางไม้ และการบูร สุนัขตั้งอยู่บนชั้นวาง: พอยน์เตอร์, ฮาวด์, เกรย์ฮาวด์ ข้างที่เย็บแน่นและดวงตาที่ทำจากแก้วขุ่นมัว บางครั้งรูม่านตาแก้วก็หันตามผู้มาเยือนได้เอง แต่เจ้านายหญิงเพียงแค่หันสายตาไป

ชนชั้นสูงไม่สั่งถ้วยรางวัลล่าสัตว์จากเธอ พวกเขาต้องการรู้ว่าใครแอบเขียนคำฟ้องไปยังเมืองหลวง, เสมียนของหญิงม่ายแอบหนีไปที่ไหนในยามค่ำคืน, และทำไมบ้านหลังใหญ่ข้ามแม่น้ำถึงเงียบไป อมัลเลียซ่อมสุนัขที่เย็นแล้ว ติดสปริงใต้ลิ้นของมัน แล้วส่งมันออกไปในสนาม พอถึงรุ่งเช้า สุนัขก็เกาที่ธรณีประตูของเธอ นอนลงข้างเตา และเจ้านายหญิงก็กดฝ่ามือลงบนต้นคอของมัน ความทรงจำของคนอื่นวูบวาบต่อหน้าต่อตาเธอ พร่ามัวราวกับมองผ่านกระจกเปียก สัตว์ร้ายรับรู้ถึงมือของเธอ และเธอรู้จักท่าเดินของทุกตัว และสามารถแยกเฟนน์จากบารอนขาเป๋ได้ในความมืด

อมัลเลียพูดน้อย ราวกับตวงผ้าหนัก และประเมินคนจากนิสัยของพวกเขา เธอไม่ทำให้ใครกลัวโดยไม่จำเป็นและไม่ให้คำปลอบใจที่ว่างเปล่า: เธอพูดสิ่งที่เธอเห็นและคาดหวังเช่นเดียวกันตอบ ถ้าสุนัขของเธอนอนลงที่ระเบียงของคุณ มันหมายความว่าเธอมีธุระกับคุณ