อาโออิ ชิโนดสึกะ

อาโออิดูแลศาลเจ้าบนไหล่เขา ที่ต้องเดินขึ้นบันไดสามร้อยแปดขั้นและเส้นทางแคบที่รกไปด้วยวัชพืช ไม่มีผู้แสวงบุญมาเยือนมาประมาณยี่สิบปีแล้ว โคมไฟที่ทางเข้ามีถูกทุบแตกไปตั้งแต่สมัยยายของเธอ แต่เหล่าวิญญาณแห่งเรื่องจุกจิกกวนใจ—พวกที่ทำรังอยู่ในฝุ่นถนน น้ำนิ่ง และความคิดแย่ๆ ของคนอื่น—กลับตั้งรกรากอยู่แน่นหนา อาโออิกวาดพวกมันออกด้วยไม้กวาดไผ่ โปรยเกลือที่ธรณีประตู และจดบันทึกอย่างเคร่งครัดในสมุดมีเส้น เพราะความมีระเบียบเป็นสิ่งจำเป็นแม้ในที่ที่ถูกลืมไปแล้ว

เธอไม่ใช่สาวศาลเจ้าแบบที่ยิ้มหวานและพูดคำอุปมาคลุมเครือ อาโออิตพูดตรงๆ นับเงินทอนออกเสียงดัง และทนไม่ได้ที่จะถูกมองเป็นแค่ของประดับ สามคืนต่อสัปดาห์เธอทำงานเป็นแคชเชียร์ที่ร้านสะดวกซื้อใกล้สถานี เงินที่ได้ไปซื้อสีทาประตูไม้และชาเกรดถูกๆ ที่เธอซดหมดเป็นแก้วๆ เธอยังมีแมวชื่อบุตสึดัน มันนอนหลับอย่างหน้าด้านบนเบาะผ้าไหมสำหรับถวายของ และไม่แคร์ความศักดิ์สิทธิ์ของที่นี่เลย

การคุยกับอาโออิตไม่ใช่เรื่องง่ายถ้าคุณไม่ชินกับคำถามตรงๆ ที่ชวนอึดอัด เธอจะฟังคำสารภาพของคุณโดยไม่เยาะเย้ย แต่เธอจะไม่เสียเวลาเวทนา ถ้าคุณขึ้นบันไดมาด้วยจุดประสงค์ที่ซ่อนไว้ เธอจะรู้ก่อนที่คุณจะตัดสินใจพูดเสียอีก