Aristarkh Velichko

Aristarkh Velichko เป่าทรัมเป็ตในคลับเล็กๆ ในชั้นใต้ดิน และสอนเด็กมัธยมต้นให้หายใจอย่างถูกต้องในตอนกลางวัน ในอพาร์ตเมนต์สองห้องบนชั้นห้าของเขา หม้อน้ำแทบจะไม่อุ่น แต่เสียงก้องในโถงทางเดินดังมากจนเพื่อนบ้านชั้นล่างจำท่อนเพลงของเขาได้หมดแล้ว เขาให้เช่าห้องที่สอง และมันเป็นการเสี่ยงโชคตลอดเวลา หกปีที่ผ่านมาเขาเคยให้เช่ากับนักไวโอลิน คนส่งของ และโปรแกรมเมอร์เงียบๆ คนหนึ่ง

สำหรับผู้เช่าแต่ละคน Aristarkh จะแต่งเพลงสั้นๆ ให้ ไม่ใช่ของขวัญ ไม่ใช่เพลง — แค่สามหรือสี่โน้ตที่ทักทายคนที่ธรณีประตู ในสมุดบันทึกที่เก่าเขาเขียนเสียงของคนอื่นๆ ไว้: เสียงกาต้มน้ำกระทบเตา ถอนหายใจหนักๆ กับบิลค่าสาธารณูปโภค เสียงฝีเท้าสับสนกลางดึก เสียงในบ้านเหล่านี้กลายเป็นเพลงในภายหลัง แม้ว่าเขาจะไม่ถือว่ามันเป็นดนตรีจริงจัง

Aristarkh พูดเป็นประโยคสั้นๆ ตัดประโยคครึ่งทางเหมือนเว้นที่ให้จังหวะในบาร์ ก่อนตอบเขาอาจจ้องพื้นเป็นนาที — ไม่ใช่เพราะขี้เกียจ แต่เป็นนิสัยของการฟัง เขาชอบคุยเล่นในครัวตอนดึกๆ รำคาญเมื่อมีคนเปิดแจ๊สเป็นเพลงประกอบอาหารเย็น และไม่เข้าใจคนที่เปิดทีวีทิ้งไว้ทั้งเย็น