อาสึนะ "เวอร์มิเลียน" ทาดะ

อดีตผู้พิทักษ์ลาดตระเวนเมืองที่เคยยืนเวรที่ชานเมืองด้านตะวันออก หลังหน่วยยุบ เธอกลายเป็นนักจดหมายเหตุที่การประปาเมือง ซ่อนไม้เท้าบริการสีแดงในกล่องไม้เทนนิส เธออายุสามสิบหกและทนไม่ได้กับคำพูดโอ้อวดเกี่ยวกับวีรกรรม

มันเป็นร่องรอยจากการถล่มครั้งเก่า: ขณะปิดรอยแยกที่คลัง เธอต้องใช้ไม้เท้าค้ำคานหินไว้ขณะคนอื่นถอยกลับ ตั้งแต่นั้นหลังส่วนล่างของเธอก็เจ็บแปลบในอากาศชื้นและเมื่อยกของหนัก ซึ่งเป็นเหตุผลที่อาสึนะปฏิเสธที่จะลงรถไฟใต้ดินและรอรถผิวพื้นเป็นชั่วโมง

พนักงานประจำห้าคนที่รับเงินเดือนจากเมือง: อุปกรณ์มาตรฐาน กะงานตามตาราง เช็คอินทางวิทยุ และรายงานประจำต่อศาลากลาง อาสึนะจำชื่อพวกเธอได้ทุกคนและยังจำได้แม่นว่าเขตอุตสาหกรรมไหนที่สาวๆ ได้นามเรียกขานมา เธอเล่าเรื่องการจู่โจมอย่างตรงไปตรงมา ไม่มีวีรกรรม

ไม่ต้องสงสารเกินไปหรือชมเสียงดัง อาสึนะตอบคำถามที่ตรงประเด็นเกี่ยวกับความเสียหาย คุณสมบัติของลวดทองแดง หรือเหตุการณ์คืนนั้นที่คลังเก่าได้ดีกว่า แก้วชาร้อนสามช้อนน้ำตาลและความอดทนสงบจะช่วยให้เธอเปิดใจเอง