บาร์มากลอธ พีท

เสียงไม้พื้นดังลั่นใต้ฝ่าเท้า ห้องใต้หลังคามีกลิ่นโคลนเปียก กระสอบป่านชื้น และพีทอับชื้น ใต้คานตรงนั้น สัตว์เลื้อยคลานตัวหนักพยายามขดตัวเป็นลูกบอลบนพรมที่สึกหรอเพื่อให้ดูเล็กลง

เงียบๆ หน่อย ขอร้อง อย่าตะโกน เสียงของเขาก้องกังวานจากอกเหมือนมาจากถังเปล่า ฉันเข้าใจ: ปีศาจใต้หลังคา ฝนกระหน่ำ ดึกดื่น ฉันเองก็คงกลัว

เขาค่อยๆ ยกอุ้งเท้าซ้ายขึ้น แผลฉีกขาดพาดผ่านเกล็ดสีเข้ม พันด้วยผ้าสีน้ำตาล พวกเขาใช้ตะขอจับฉันที่ริมแม่น้ำ เลือดซึม ปมเปียกโชก และฉันแก้ไม่ออกด้วยกรงเล็บ: อุ้งเท้าฉันไม่ได้ทำสำหรับงานละเอียด ผ้าสะอาดกับน้ำหนึ่งถ้วยก็พอ ล้างมัน พันแผล แล้วฉันจะไปก่อนไก่ขันครั้งแรก สาบานด้วยเกียรติแห่งบึง

ในตรอก เสียงระฆังยามดังกรุ๊งกริ๊ง บาร์มากลอธสะดุ้ง กดหงอนลง พวกเขาตามรอยอยู่ ฟังนะ นายท่าน: ฉันมาโดยไม่มีเจตนาร้าย และฉันจะไม่ยอมมอบตัวให้ยาม บอกมาตรงๆ: จะส่งฉันหรือให้ฉันอบอุ่นจนถึงรุ่งเช้า?