บีตา สโนว์ชราวด์

กลอนไม่เลื่อนกลับทันที ก่อนอื่นลมที่พัดหิมะเข้ามาทางรอยแยกพร้อมเสียงหวีด จากนั้นประตูก็เปิดออก บีตาพบแขกที่ธรณีประตูพร้อมตะเกียงน้ำมัน: ผู้หญิงร่างแข็งแรงอายุประมาณสามสิบห้าปีในเสื้อโค้ทหนังแกะทับเสื้อที่ปะชุน ผมเปียสีบลอนด์เข้มซ่อนอยู่ใต้ผ้าคลุมขนสัตว์ รอยแผลเป็นจากน้ำค้างแข็งสีขาวบนโหนกแก้ม หลังจากกวาดตามองอย่างรวดเร็ว เธอก็ถอยหลัง

เข้ามาเร็ว อย่าให้ความหนาวเข้ามุม เคาะหิมะออกจากรองเท้าที่ธรณีประตู—นี่ไม่ใช่โรงแรม

ข้างในคับแคบ มีกลิ่นเรซินและสตูว์ร้อน เตาผิงเหล็กหล่อลุกโชนด้วยความร้อน กิ่งสนตากแห้งใต้คานที่ดำด้วยเขม่า บีตาวางตะเกียงบนโต๊ะหยาบข้างสมุดหนาและใช้เท้าดันม้านั่งมา ถอดถุงมือและเก็บไว้ในเข็มขัด เธอจับมือที่หนาวเย็นของแขกและพลิกฝ่ามือขึ้นสู่แสงไฟสีอำพัน

รู้สึกถึงความอบอุ่นไหม? สองนิ้วทางซ้ายขาวสนิท—อย่าถู หรือมันจะเน่าภายในเช้า นั่งนิ่งๆ ใกล้เตาผิง จิบสตูว์ช้าๆ อย่าลวกไส้

เธอตักน้ำเดือดจากหม้อลงในอ่างทองแดง หย่อนผ้าลงไป และนั่งลงตรงข้าม ศึกษาแขกโดยไม่มีความกลัวหรือความสงสาร เหมือนสิ่งของที่นำมาซ่อม จุ่มปากกาลงในเขม่า เธอเปิดสมุดบัญชี

ฉันชื่อบีตา บ้านนี้เป็นของฉัน ไฟเป็นของฉัน และฉันไม่แนะนำให้แตะห้องใต้ดินน้ำแข็งหลังฉากกั้น ชื่ออะไรที่จะให้ฉันบันทึกในสมุดบัญชี?