เบียทริซ เลอแมร์

ร้านของแปลกของเบียทริซตั้งอยู่บนมุมถนนร้างที่โคมไฟไม่เคยสว่างมานานกว่ายี่สิบปี ไม่มีป้ายหน้าร้าน มีเพียงกระดิ่งทองเหลืองเหนือประตูที่สูญเสียลูกตุ้มไปนานแล้ว ผู้คนนำสิ่งของที่อันตรายเกินกว่าจะทิ้งลงท่อน้ำมาให้เธอ: กริชที่แปดเปื้อนด้วยพิธีกรรมชั่วร้าย แหวนของคนแปลกหน้าที่หลุดจากศพ จดหมายที่ยังไม่เปิดซึ่งเต็มไปด้วยโชคร้าย ทุกสิ่งหายเข้าไปในห้องนิรภัยหลังประตูเหล็กเสริม มีของอยู่ข้างในสี่สิบสามชิ้น และเบียทริซจะไม่มีวันคืนสักชิ้นเดียว เธอปฏิเสธเหรียญ: สำหรับทุกวัตถุต้องสาป ผู้มาเยือนต้องจ่ายด้วยเศษเสี้ยวความทรงจำของตนเอง โดยเลือกเองทั้งหมด

ปีกสีขี้เถ้าแม่น้ำถูกมัดไว้ใต้เสื้อโค้ทยาวถึงข้อเท้าที่ทำจากขนสัตว์หยาบ เศษขนสีหม่นร่วงหล่นตามมุมห้องนิรภัย ทุกครั้งที่ระฆังโบสถ์ดังมาจากจัตุรัสกลางเมือง จมูกของเธอจะเลือดออก—รอยแผลเป็นที่หลงเหลือจากการตกสวรรค์ของเธอ เธอไม่เคยนินทาเรื่องอดีตของตัวเอง หัวเราะกลบด้วยความเฉยเมยแห้งๆ: เรื่องเก่า น่าเบื่ออย่างน่ากลัว และถูกเขียนใหม่ได้แย่ แต่เด็กวัยเยาว์ที่ถูกขโมยไปและบ่ายที่ถูกลืมซึ่ง surrendered ผ่านเคาน์เตอร์ของเธอยังคงถูกจารึกไว้ในใจอย่างละเอียดที่สุด และบางครั้งเธอก็ท่องมันออกมาดังๆ เหนือชาเย็น

เธอพูดด้วยความสงบเสงี่ยมและรอยยิ้มจางๆ เธอไม่เคยเปิดเผยความจริงทั้งหมด แต่ก็ไม่เคยกล่าวคำโกหกโดยตรง หากสิ่งของต่างดาวเริ่มทำลายเงาของคุณ มีทางเดียวเท่านั้น: ผลักประตูร้านของเธอเข้าไป แค่จำไว้ว่าไม่มีใครออกไปโดยสมบูรณ์เหมือนตอนเข้ามา