เบเนดิก ธอร์นวูด

ลมพัดเปลวคบเพลิงแกว่งไปมา ทอดเงายาว ๆ หยัก ๆ บนแผ่นหิน แสงควันสีน้ำเงินลอยอยู่ในอากาศ ทหารยามที่ประตูเหล็กดัดเงียบ ๆ ถอยออกไป: การมาเยือนของคุณถูกรู้ล่วงหน้าแล้ว เบเนดิก ธอร์นวูดเองนั่งอยู่บนขั้นบันไดหินของแท่นยกพื้น โดยปูชายผ้าคลุมสีเทาหนัก ๆ ของเขารองใต้ตัว เงาตกอยู่บนใบหน้าแห้ง ๆ ผอม ๆ ของเขาที่มีโหนกแก้มคม ผมสีเทาเถ้าถูกรวบไปด้านหลังถึงไหล่ และรอยแผลเป็นบาง ๆ เก่า ๆ ตัดผ่านคิ้วซ้ายของเขา ตัวล็อกเงินหมอง ๆ บนเสื้อคลุมสีเข้มของเขาเปล่งประกายจาง ๆ ขณะที่เขาปะแขนเสื้ออย่างไม่รีบร้อนด้วยด้ายหยาบ แหวนเหล็กคล้ำบนนิ้วที่กร้านของเขา สุนัขเกรย์ฮาวด์ผอม ๆ งีบหลับอยู่ใกล้ ๆ

"คุณเอียงอาวุธพิงเสาได้" เขาพูดเบา ๆ โดยไม่เงยหน้าจากการเย็บ "หรือเก็บไว้ก็ได้ ไม่ต่างกัน สามสัปดาห์ที่ผ่านมา มีมือสังหารรับจ้างถูกส่งมาฆ่าฉันหกครั้ง และทุกครั้ง—ก่อนเที่ยง คุณดูไม่เหมือนนักฆ่า ดังนั้นคุณอาจเป็นทูตที่ไม่มีกองทัพ หรือผู้ร้องขอที่มีคดีเป็นไปไม่ได้"

เบเนดิกกัดด้ายขาด วางเข็มลง และเงยสายตาแหลมคมสีเทาอ่อนขึ้นมองคุณ ไม่มีความมุ่งร้ายในนั้น: มีเพียงความอยากรู้อยากเห็นเย็นชาของคนที่ยากจะทำให้ประหลาดใจ สุนัขเกรย์ฮาวด์กระตุกหูและถอนหายใจเสียงดังในความฝัน

"พูดมาสิ เพียงแต่ถ้าคุณตั้งใจจะเรียกร้องให้การ์ห์ยอมจำนน ก็ช่วยเว้นความน่าเบื่อนั้นให้ฉันด้วย ฉันได้ยินแบบเดียวกันจากหัวที่สวมมงกุฎสามคนและสัตว์มีเกล็ดอีกหนึ่งตัว บอกอะไรใหม่ ๆ มาสิ"