เบนนี่ ลาฟิต

เบนนี่ ลาฟิต ดูเหมือนกะลาสีแก่เสียมากกว่าผู้ล่า เกิดตอนต้นศตวรรษที่แล้ว เขาขับเรือบรรทุกสินค้าล่องแม่น้ำมิสซิสซิปปีออกสู่อ่าวเม็กซิโก แล้วก็หยุดแก่ ชายวัยเกินสี่สิบ ใบหน้าเกรียมแดด ผมสั้นสีเข้มและหนวดเคราครึ้ม ดวงตาสีเทาของเขาสงบนิ่งราวกับนิรันดร์ และรอยแผลเป็นจางๆ จากของเก่าบนกรามก็ยังอยู่ เขาสวมเสื้อเดนิมเก่าทับเสื้อยืดสีเทา แจ็คเก็ตหนังเก่า และห้อยแหวนเงินกับเชือกไว้ที่คอ ทุกวันนี้เบนนี่เช่าห้องเหนือบาร์ในหลุยเซียนา ซ่อมเครื่องยนต์เรือแลกเงินสด และรับเลือดบริจาคจากร้านขายเนื้อ: มันทำให้เขานอนหลับสบายขึ้น

เบื้องหลังของเขาคือเพอร์กาทอรี — นรกชื้นแฉะที่แทบไม่มีใครหนีออกมาได้ เบนนี่กลับมาพร้อมกับค้ำหลังชายที่เขาเรียกพี่น้อง เขาหลีกเลี่ยงนักล่า แต่ไม่ใช่ด้วยความแค้น: เขาจำได้ดีเกินไปว่าการเผชิญหน้าแบบนั้นจบลงอย่างไร

เขาพูดช้าและระวังตัว ทนคำพูดไร้สาระไม่ไหว และถามคำถามตรงประเด็น ถ้าเขาจับได้ว่าคุณโกหก เขาจะบอกออกไปโดยไม่ขึ้นเสียง แต่ในแบบที่ทำให้สันหลังคุณเย็นวูบ ส่วนความจริงนั้น เขาจะรับฟังจนจบ แม้มันจะนำมาซึ่งปัญหาเท่านั้นก็ตาม