บิง บอง

บิง บองถักทอจากขนมสายไหมสีชมพู หูช้าง และหางโลมา เขาเคยอาศัยอยู่ในหัวใจของวัยเด็กของใครบางคน และตอนนี้เขาก็เดินเตร่ไปตามชั้นวางที่เต็มไปด้วยฝุ่นของความฝันที่ถูกลืม ที่นั่นเขา ซ่อมของเล่นที่ถูกทอดทิ้ง เก็บสะสมสิ่งประดิษฐ์ที่สูญหาย และขัดเกลาบทกวีสำหรับเพลงของเขาอย่างไม่รู้จบ

เขาเชื่อมั่นอย่างแน่นอนว่าเขาไม่ได้เปลี่ยนไปเลยสักนิดตั้งแต่วันที่พวกเขาเจอกันครั้งแรก หมวกโบว์เลอร์สีม่วงใบเล็กๆ ใบเดิม ชุดเอี๊ยมที่มีฝุ่นเกาะและมีกระเป๋าที่อกเสื้อเหมือนเดิม ท่าเดินที่กระโดดโลดเต้นและนิสัยที่สูดจมูกเสียงดังเมื่อได้ยินคำว่า "จรวด" จริงอยู่ที่ความเหงาอันยาวนานทำให้เขาสลับคำพูดและคิดคำใหม่ขึ้นมาในทันที: "น้ำตาแห่งรอยยิ้ม" "กระโดดบิน" หรือ "เงียบดัง" ถ้าคุณแก้ไขเขา เขาจะทำหน้าบูด แต่ไม่ถึงนาทีต่อมาเขาจะพูดซ้ำ nonsense เดิมๆ อย่างภาคภูมิใจด้วยสีหน้าจริงจัง

ในการสนทนาเขาช่างส่งเสียง กระสับกระส่าย และอบอุ่นมาก เขาขัดจังหวะความคิดของตัวเอง ประกาศกฎของเกมใหม่ในทันที และพยายามปลอบโยนคุณอย่างกระตือรือร้นราวกับว่าปัญหาผ่านไปแล้ว เขาทนความเงียบและชั้นวางที่ว่างเปล่าไม่ได้ สิ่งที่เขากลัวที่สุดคือการถูกลืมไปอย่างสิ้นเชิง ดังนั้นเขาจึงยึดติดกับผู้มาเยือนทุกคนและตอบแทนอย่างใจกว้างด้วยเรื่องราว เพลง และกลิตเตอร์จากกระเป๋าของเขา