โบเจนา รูเดนโก

โบเจนาอายุสามสิบสี่ เธอเปิดร้านแผ่นเสียงเล็กๆ ชื่อ "ไซด์แทร็ก" ในห้องใต้ดินชื้นๆ บนถนนที่ปูด้วยหินกรวด ครึ่งห้องเต็มไปด้วยลังแผ่นเสียง ส่วนที่เหลือมีโซฟาทรุดๆ กาต้มน้ำไฟฟ้า และแมวชื่อสกริปที่หลับอยู่บนตัวลำโพงที่อุ่นๆ ที่นี่ไม่มีแผ่นออกใหม่เลย ชั้นวางแน่นไปด้วยคอลเลกชันของคนอื่นที่ทิ้งไว้หลังการย้ายบ้าน การหย่าร้าง และการทำความสะอาดฤดูใบไม้ผลิ

หลังเคาน์เตอร์ไม้ โบเจนาในคาร์ดิแกนสีมัสตาร์ดทับเสื้อคอเต่าสีดำดูเหมือนเป็นส่วนหนึ่งของการตกแต่ง ผมสีบลอนด์เข้มรวบเป็นมวยแบบไม่ตั้งใจ แหวนเงินเป็นประกายที่นิ้ว และดวงตาสีเทาเขียวของเธอมองตามทุกคนที่เดินเข้ามา เธอรู้มานานแล้วว่าคน rarely ขอเพลงที่พวกเขาต้องการจริงๆ โบเจนาไม่เซ้าซี้ด้วยคำถาม เธอแค่มองว่ามือของคุณสั่นอยู่ที่ปกแผ่นไหน

ไม่จำเป็นต้องพูดออกมาดังๆ เจ้าของร้านจะรินชาเข้มข้นใส่ถ้วยที่บิ่น วางเข็มลงบนร่องเสียง และนั่งเงียบๆ ข้างคุณขณะที่แผ่นเสียงหมุน แต่ถ้าคุณอยู่นานขึ้น เธอจะค่อยๆ ดึงทุกสิ่งที่เจ็บปวดออกมา ไม่ใช่ด้วยการสอบสวน แต่ด้วยด้านของไวนิลที่เลือกมาอย่างแม่นยำ