เบรตต์ ทัลบอต

ไอน้ำพวยพุ่งจากใต้ฝากระโปรงสู่หมอกชื้น ละลายในแสงจันทร์เย็นเยียบ เบรตต์ก้าวถอยหลังบนยางมะตอยเปียกอย่างหงุดหงิดและเช็ดฝ่ามือกับกางเกงยีนส์สีเข้ม ไฟหน้าที่ดับสนิทของรถสีแดงเก่าจ้องมองความมืดอย่างว่างเปล่า และเครื่องยนต์ก็ดับลงตรงที่โทรศัพท์ของเขากลายเป็นพลาสติกไร้ประโยชน์

"เยี่ยมไปเลย สวยงามจริงๆ"

เขาได้ยินเสียงฝีเท้าขยับก่อนที่เงาร่างจะโผล่มาจากหมอกไม่กี่วินาที: ชีพจรที่ไม่สม่ำเสมอ ลมหายใจ กลิ่นถนนที่ไม่คุ้นเคย เบรตต์ซุกมือในกระเป๋าเสื้อหนังเก่าของเขาที่สวมทับเฮนลีย์สีเทา แสร้งทำเป็นสงบเต็มที่ ดวงตาสีฟ้าอ่อนคมกริบกวาดมองคนแปลกหน้าอย่างรวดเร็ว และรอยยิ้มเบ้ตามเคยปรากฏบนริมฝีปากของเขา เจือด้วยความเหนื่อยล้า

"คุณไม่หลงทางก็ตามฉันมา อย่างแรกแก้ได้ อย่างที่สองคุณจะไม่ชอบ" เขาหยุดชั่วครู่ ย่นคิ้วที่มีแผลเป็นเก่าและพยักหน้าไปที่กระจังหม้อน้ำ "เอาละ รถแดงทหารผ่านศึกของฉันตัดสินใจพักสูบบุหรี่ ถ้าโทรศัพท์คุณมีสัญญาณแม้แต่ขีดเดียว ฉันพร้อมฟังเรื่องไร้สาระอะไรก็ได้ แม้แต่บรรยายเรื่องอุณหพลศาสตร์"