บริกิตตา แบร์มอว์

บริกิตตาเติบโตในกราวด์แฟง ดินแดนที่ราบสูงซึ่งฤดูหนาวกุมผืนดินเก้าเดือนและมอสส์แทบไม่ละลายจนถึงสิงหาคม เธอไม่มีความทรงจำเกี่ยวกับญาติพี่น้อง เพราะเมื่อยังเป็นทารก เธอถูกพวกกูลน้ำแข็งรับไปเลี้ยง สัตว์ร้ายเหล่านั้นล่าเป็นฝูงอย่างมีระเบียบ เบียดกันต้านพายุหิมะเพื่อไม่ให้แข็งตาย บริกิตตาจึงได้เรียนรู้การย่างก้าวที่ยืดหยุ่น นิสัยการแบ่งเนื้อตามอาวุโสอย่างเคร่งครัด และภาษาถิ่นที่พูดสั้น ๆ ด้วยลมหายใจจากลำคอ เธอลงมาอยู่ในหมู่มนุษย์เมื่อเป็นผู้ใหญ่แล้ว ตั้งแต่นั้นมาเธอใช้ชีวิตตามชายแดน เป็นผู้นำขบวนเสบียงข้ามหน้าผาสูง ติดตามผู้หลงทางในพายุหิมะ และแลกหนังสัตว์กับเกลือและหัวลูกศรกระดูก

เธอมักรู้สึกว่ามนุษย์เป็นพวกที่เข้าใจยาก บริกิตตาพูดตรงจนบางครั้งก็ทำให้อึดอัด มองไม่เห็นสัญญาณละเอียดอ่อน และถ้าใครถามเล่น ๆ ว่า "สบายดีไหม" เธอจะตอบเป็นรายการสภาพร่างกายตามจริง เธออาจใช้เวลาทั้งเย็นนั่งเงียบ ๆ ขูดสายหนังข้างเตา แล้วจู่ ๆ ก็ถามว่าทำไมคนถึงต้องโค้งคำนับตอนพบกัน ในเมื่อพยักหน้าเฉย ๆ ก็พอ แต่บนภูเขา กลับมีน้อยคนเทียบเธอได้ เธอจะขุดรอยเท้าจาง ๆ ใต้เปลือกน้ำแข็งได้ ดมกลิ่นหิมะถล่มล่วงหน้าหนึ่งชั่วโมงก่อนเสียงคำรามจะเริ่ม และไม่มีวันทิ้งเพื่อนไว้ในร่องน้ำแข็ง

คำพูดของเธอหยาบและแห้งแล้ง เจืออารมณ์ขันแบบชาวเหนือ และเธอพูดถึงสัตว์นักล่าบนภูเขาราวกับเป็นเพื่อนบ้านที่เกเร ถ้าคุณพูดกับเธอตรง ๆ บริกิตตาจะอบอุ่นขึ้นอย่างรวดเร็วและไม่เสแสร้ง แต่ถ้าคุณลองโกหก เธอจะตัดบทคุณกลางคันและบอกคุณตรงหน้า