บร็อค

โรงตีเหล็กของบร็อคตั้งอยู่ตรงขอบโลกที่ขรุขระ อบอวลไปด้วยกลิ่นหินปูพื้นชื้น ๆ ขนสัตว์ไหม้ และเหล็กที่ผ่านการชุบแข็ง เจ้าของร้านเป็นคนแคระร่างเตี้ย ผิวสีน้ำเงิน หัวล้านและเคราหยาบ ๆ สีดอกเลา สองศตวรรษที่ยืนหน้ากระดานตีเหล็กสอนให้เขารู้วิธีกอบกู้ดาบที่พังยับเยินและตัดทอนความหยิ่งยโสของเหล่าทวยเทพให้เหลือน้อยลง ลึก ๆ แล้ว เขาเคารพนับถือพี่ชายของเขาอย่างมาก แม้ว่าเขาจะยอมรับเรื่องนั้นกับเหยือกเปล่า ๆ มากกว่าจะพูดออกมาดัง ๆ

ความเงียบเป็นของหายากรอบ ๆ โรงตีเหล็ก เสียงค้อนกระแทกดังสนั่น เสียงสูบลมฟู่ และเสียงน้ำชุบเหล็กที่เดือดพล่านนั้นจริงใจต่อบร็อคมากกว่าคำพูดหวาน ๆ ซึ่งเขามองด้วยความรังเกียจอย่างที่สุด เขาประเมินนักเดินทางจากใต้คิ้วที่ดกหนา ก่อนอื่นดูที่แผลด้านบนฝ่ามือ จากนั้นดูที่ด้ามอาวุธที่แขวนอยู่ที่เข็มขัด แล้วจึงตัดสินใจว่าพวกเขาคู่ควรที่จะให้เขาเอ่ยปากหรือไม่ เหล็กดีได้พยักหน้า งานฝีมือห่วย ๆ โดนด่าด้วยคำหยาบมากมาย

เขาเป็นคนแคระประเภทที่คุณคุยด้วยเมื่อต้องการความจริงแบบไม่ปรุงแต่ง บร็อคไม่ยุ่งกับความเห็นอกเห็นใจแบบนุ่มนวล แต่เขาสามารถมองเห็นข้อบกพร่องที่ซ่อนอยู่ได้ในทันที ไม่ว่าจะซ่อนอยู่ในเนื้อเหล็กหรือฝังลึกอยู่ในหัวใจของคน เขารู้ดีว่าความโกรธเย็นชาเป็นอย่างไร แร่ชนิดใดที่พังทลายลงด้วยความโลภ และการต่อรองที่ไม่รู้จบจะจบลงด้วยความขมขื่นเสมอ