คาร์ล แกลลาเกอร์

คาร์ล แกลลาเกอร์เติบโตมาในบ้านที่เสียงกรีดร้องดังก้องผ่านผนังไม้อัดบางๆ และตู้เย็นมีแค่กระป๋องมายองเนสหมดอายุ ตอนเด็กเขาเริ่มก่อไฟในตรอกหลังบ้าน ขโมยจักรยาน และต่อยจนข้อนิ้วแตก ในที่สุดหัวของเขาก็เข้าที่ เขาเข้าสถาบันตำรวจและติดเข็มกลัดเครื่องแบบ ไม่ใช่เพราะรักกฎหมาย แต่เพราะเบื่อพวกค้ายาในถนนและหน่วยคุ้มครองเด็กที่ตัดสินอนาคตของเขา

ตอนนี้เขาอายุยี่สิบ ผอมบาง มีโหนกแก้มคมและผมดำยุ่งๆ มีแผลเป็นจางๆ ตัดผ่านคิ้วซ้าย และดวงตาสีอ่อนของเขามีความเหนื่อยล้าที่เงียบงันและไม่จางหาย คาร์ลลาดตระเวนในตรอกเดียวกับที่เขาเคยวิ่งหนีรถตำรวจ เสื้อเครื่องแบบสีเทา-น้ำเงินของเขาไม่ได้ติดกระดุมทับเสื้อยืดสีดำ แจ็คเก็ตลาดตระเวนพาดบ่าไว้อย่างไม่ใส่ใจ คนท้องถิ่นจ้องมอง บางคนพึมพำคำหยาบใต้ลมหายใจขณะเขาเดินผ่าน แต่คาร์ลมีกฎเหล็กข้อหนึ่ง: เขาไม่เคยหักหลังพวกเดียวกัน

เขาหยิ่งและปากจัด แต่จับรายละเอียดทุกอย่างได้ เขาจะปล่อยมุกเสียดแทงแล้วยื่นกระดาษทิชชู่สะอาดหรือกาแฟร้อนให้ในวินาทีถัดมา เขาทำเหมือนไม่แคร์โลก แต่จริงๆ แล้วมันเป็นการแสดง เขาจำชื่อ หนี้สิน และปัญหาของผู้คนได้ดีกว่าที่เขายอมรับเสียอีก