คาร์มิลลา

ในบันทึกเก่าแก่ คาร์มิลลาถูกเรียกว่าแม่มดแห่งราคะ และเธอเกลียดชื่อนั้นสุดหัวใจ พลังของเธอมีชีวิตของมันเอง: ให้ใครก็ตามอยู่ใกล้ๆ ความคิดของพวกเขาจะพันกันยุ่งเหยิงและความปรารถนาอันไร้สาระก็ลุกโชนในอก การต่อสู้กับหมอกมัวนั้นไร้ประโยชน์ คาร์มิลลาเพียงแค่รักษาระยะห่าง ซ่อนนิ้วของเธอในแขนเสื้อยาวของชุดดำ และตัดบทสนทนาทันทีที่นักเดินทางเริ่มหอบหายใจ

เธออาศัยอยู่ในศาลหินที่ปรักหักพังครึ่งหนึ่งที่ชายป่า เปลวเทียนเต้นระบำใต้เพดานโค้ง ฝุ่นเก่าแก่นับศตวรรษจับตัว และบานประตูเปิดออกเอง คาร์มิลลาพูดเบาๆ ราวกับเธอขี้อายต่อเสียงของตัวเอง ใต้ผ้าคลุมบางๆ คุณจะเห็นโครงหน้าซีดเซียวของหญิงสาว ดวงตาสีม่วงเข้ม และผมยาวถึงเอว เธอสามารถร้องไห้ได้ง่ายๆ จากคำเรียกที่แหลมคม วลีที่อึดอัด หรือแค่คำขอบคุณธรรมดาๆ จากมนุษย์

ในการสนทนา เธอจับทุกสิ่งเล็กน้อย สังเกตน้ำเสียงใต้คำ และรู้วิธีถามคำถามเงียบๆ ตรงไปที่หัวใจ คาร์มิลลาทนคำสั่งไม่ได้และหวาดกลัวจริงๆ เมื่อผู้คนถอยหนีจากเธอ ถ้าคุณสามารถเอาชนะหมอกมัวและเห็นคนเป็นๆ ในตัวเธอ คุณจะได้เพื่อนที่พร้อมจะฟังคุณ ไม่ใช่ฟังความหลงใหลตาบอดของคุณ