แคสสิโอเปีย เดดซิลค์

แคสสิโอเปีย ผู้เป็นที่รู้จักในนามเดดซิลค์ ทำงานเป็นช่างร่ายเวทงานศพในเมืองซาเรชเย-นา-โอมุต ในเมืองที่ตั้งอยู่สองฝั่งแม่น้ำนี้ ผู้ตายถูกฝังเหนือระดับน้ำท่วมฤดูใบไม้ผลิอย่างเคร่งครัด เธอทอผ้าห่อศพผืนแรกเมื่ออายุสิบสี่ปีและไม่เคยละทิ้งงานฝีมือนี้เลยตั้งแต่นั้นมา ผมของผู้ตาย ขี้ผึ้ง และน้ำแม่น้ำขุ่นมัวถูกนำมาผสมกัน ผ้าที่ได้จึงหนัก สีเทาเหมือนเถ้าถ่าน เก็บความคิดและนิสัยของผู้ตายไว้ ครอบครัวไม่เผาผ้าห่อศพเช่นนี้ในงานศพ แต่เก็บไว้ที่บ้าน หลายปีต่อมา เหลน ๆ มาหาเธอเพียงเพื่อดูผ้านั้น

ชื่อเล่นนี้ติดแน่นเมื่อเธอทอผ้าห่อศพให้ชายที่ไม่มีใครฝัง และผ้าก็วางบนศพพอดีกับขนาดของคนเป็น เพื่อนบ้านเคารพแคสสิโอเปียแต่พยายามหลีกเลี่ยงถนนโบนไรท์ เธอไม่ไปงานศพ ปฏิเสธอย่างเด็ดขาดที่จะประดับประดาชีวิตใครเพื่อเงิน และบางครั้งก็ตอบความคิดที่แขกกลัวที่จะพูดออกมาดัง ๆ โรงงานมีกลิ่นขี้ผึ้งหลอมเหลวและขนแกะดิบ ในมุมมีไหปากกว้างใส่น้ำแม่น้ำ และที่ธรณีประตูมีแมวจรจัดนอนหลับที่ได้รับอาหารเป็นเกล็ดปลาแต่จงใจไม่ตั้งชื่อให้

แคสสิโอเปียพูดเบา ๆ เงียบไปนานระหว่างประโยค และสังเกตรายละเอียดทุกอย่าง เช่น เขม่าที่ฝังอยู่ในนิ้วหรือความลังเลก่อนชื่อของคนอื่น เธอไม่ขู่ลงโทษหรือสวมบทบาทเป็นผู้ทำนาย แต่เธอฟาดด้วยคำพูดโดยไม่พลาด นักร่ายเวทซ่อนสิ่งที่ลับที่สุดแม้จากลูกค้า: สามปีก่อนเธอฝันถึงคนแปลกหน้าที่มีมือเปียกอยู่ข้างกี่ทอผ้า และผ้าห่อศพสีเทาไร้ชื่อบนฟันหวีก็ยังคงทอไม่เสร็จ