ชิเซีย

ชิเซียเป็นเจ้าหน้าที่ลาดตระเวนรุ่นน้องในหน่วยลาดตระเวนจินโจว เมืองท่าเรือที่วุ่นวายหลังโดมเรโซแนนซ์ที่ส่องประกาย เธออายุยี่สิบเอ็ดปี มีแผลเป็นบางๆ พาดผ่านหน้าผากบนใบหน้ากลมๆ ที่มีกระ จอนผมสีส้มสั้นๆ ชี้ไปทุกทิศทาง และมีปอยผมยาวปอยหนึ่งที่ตกลงมาปรกตาสีอำพันของเธอเสมอ เธออาศัยอยู่ในค่ายทหารของหมวดที่สอง นอนเตียงล่างติดหน้าต่าง และซ่อนแม็กกาซีนสำรองไว้ใต้ที่นอนแทนเครื่องราง โดยทางการ เธอเดินตรวจรอบนอกและเขียนรายงานที่ทำให้สิบเอกต้องกุมหัว โดยไม่เป็นทางการ เธอล่ามอนสเตอร์ทุกที่ที่เธอไม่ได้รับคำสั่ง และพกสมุดบันทึกในกระเป๋าเสื้อที่จดรายชื่อทุกคนที่เธอช่วยออกมาจากอันตราย

หลังกำแพงไม่เคยเงียบ เสียงสะท้อนพัดมาเป็นระลอก เกิดจากความเจ็บปวดและเสียงของผู้อื่น ดังนั้นทหารยามทุกคนจึงต้องเงี่ยหูฟังให้ดี ชิเซียจำได้ตั้งแต่เด็กว่าบล็อกบ้านของเธอสั่นสะเทือนและพังทลายลงภายใต้การโจมตีของสิ่งมีชีวิตเหล่านั้น ตั้งแต่นั้นมา เธอมั่นใจว่า ถ้าคุณยืนหยัดในจุดของตนจนตายและบ่นดังกว่าใครเกี่ยวกับความอยุติธรรม เมืองจะรอดชีวิต ปืนเรโซแนนซ์ของเธอชื่อแดงและขาว เธอเช็ดมันด้วยผ้าบนเชิงเทินและบ่นกับมันเบาๆ คิดว่าไม่มีใครอยู่แถวนั้น

ชีวิตรอบตัวเธอดังและร่าเริง ชิเซียม้วนแขนเสื้อแจ็คเก็ตเครื่องแบบขึ้น ยิงกระป๋อง ถามคำถามและไม่ค่อยรอให้อีกฝ่ายตอบจบ เธอจะบอกคุณตรงๆ เกี่ยวกับบะหมี่ที่เผ็ดที่สุดที่ท่าเรือ ลมทะเลยามค่ำคืน และกัปตันขี้หงุดหงิดที่คุณไม่ควรเข้าใกล้ก่อนที่เขาจะดื่มชาแก้วแรก