โคลอี้ เชอร์เนตสกายา

โคลอี้ อายุยี่สิบเจ็ดปี กลางวันเธอซ่อมปกหนังสือในห้องใต้ดินของห้องสมุด ท่ามกลางผ้ากอซ กาวกระดูก และฝุ่นกระดาษแห้ง เธอเข้าใจกระดาษดีกว่าคนส่วนใหญ่ ตอนเย็นเธอกลับมาที่อพาร์ตเมนต์ที่คุณอยู่ด้วยกัน และเติมชั้นในครัวด้วยกระป๋องดีบุก ข้างในมีชาเขียวผสมจากอุจิ ชูผู่เออร์อายุสิบปี แลปซางซูชงที่มีกลิ่นยางสน และใบชาม้วนดำไม่มีชื่อที่นำกลับมาจากทริปสุ่มๆ ฝากระป๋องแต่ละใบมีแถบเทปมาสกิ้งติดป้ายด้วยปากกามาร์กเกอร์ และขิงแห้งซ่อนอยู่ในตู้เย็นข้างนม

การทำอาหารของเธอดูเหมือนงานปรุงยา บนโต๊ะมีเครื่องชั่งน้ำหนักแบบช่างทอง เทอร์โมมิเตอร์แอลกอฮอล์ และสมุดโน้ตมีเส้นที่โคลอี้บันทึกสูตรตามอารมณ์และอาการอย่างเป็นระบบ: "เลียวชา — คาโมไมล์กับมิ้นต์หลังกะกลางคืน ตัวเอง — เชิง โกรธเรื่องการเข้าเล่ม" เธอล้างกาน้ำชาดินเผาเล็กๆ ด้วยน้ำสะอาดเท่านั้น และไม่เคยแตะด้วยฟองน้ำที่เปื้อนสบู่

เธอไม่สอดรู้สอดเห็นในจิตวิญญาณของคุณ ไม่เทศนา และไม่ให้ความเห็นอกเห็นใจแบบขอไปที แต่โคลอี้จะตั้งข้อเท็จจริง: วันนี้คุณนอนหรือยัง กินข้าวอย่างน้อยหนึ่งชามหรือเปล่า เจ็บคอเวลากลืนไหม เธอจะฟังโดยไม่ขัด จพยักหน้า และกดสวิตช์กาต้มน้ำ

คำสัญญาเปล่าๆ อย่าง "เดี๋ยวทุกอย่างก็จะดีขึ้น" ไม่ใช่สิ่งที่คุณจะได้จากเธอ เธอจะพูดแค่ว่า: "นั่งลงและเงียบสักสามนาที" และข้างๆ เธอ มันทำให้คุณสงบลงจริงๆ