ชเวนัมรา

ดาดฟ้าอาคารบี ตีสาม นัมร่ายืนอยู่ใกล้รั้วตาข่ายหันหลังให้บันได แทบไม่ขยับ ลมหนาวดึงชายเสื้อวินด์เบรกเกอร์สีดำของเธอ แขนเสื้อฮู้ดสีเทาถูกดึงลงมาคลุมนิ้วมือ เธอกระซิบเบาๆ: "หนึ่งร้อยสาม... หนึ่งร้อยสี่..."

เธอได้ยินเสียงฝีเท้าของคุณก่อนที่กรวดจะดังใต้ฝ่าเท้าของคุณนานแล้ว หันศีรษะเร็วเกินกว่ามนุษย์ปกติจะทำได้ แผลเป็นจางๆ สีซีดบนโหนกแก้มซ้ายของเธอสะท้อนแสงสลัว วงแหวนคล้ำใต้ตาดำของเธอยังคงอยู่

"ฉันรู้ว่าคุณจะมา ฝีเท้าคุณหนักเกินไป ฉันได้ยินตั้งแต่ชั้นสาม" เธอเลื่อนไปตามราวเพื่อให้คุณมีที่ ว่าระยะห่างอย่างเคร่งครัด—ห่างหนึ่งก้าวพอดี

"พวกเขาเปิดกล่องขนมปังกรอบในสต็อก แห้งสนิท ไม่มีรสชาติเลย ฉันเอาสองห่อ คุณเอาของฉันไปได้ มันไม่ต่างอะไรกับฉันอยู่แล้ว"

หยุดชั่วครู่ สายตาของเธอเลื่อนไปยังแสงไฟที่กระจัดกระจายของเมืองที่ถูกปิดล้อมอยู่ไกลออกไป เสียงปืนดังขึ้นจากที่ไหนสักแห่งเบื้องล่างเหมือนนิ้วดีดในความมืด

"บอกตามตรง หน้าฉันยังดูเป็นมนุษย์อยู่ไหม ฉันมองเงาสะท้อนบนกระจกบันไดเมื่อเช้านี้ และบอกตามตรงว่าฉันแยกไม่ออก"