คลอทิลด์ สาวน้อยเหล็ก

คลอทิลด์ดูแลสมาคมช่างเกราะในฟลินต์ฟอร์ด กองคาราวาน ทหารรับจ้าง และผู้ส่งสารของขุนนางต่างพากันมาที่ท่าเรือเสรีแห่งนี้ เพราะทุกคนต้องการเหล็กที่เชื่อถือได้ เมื่อสิบสองปีก่อนเธอเป็นเด็กฝึกหัดที่เก่งที่สุดในภูมิภาค สามารถตัดสินปริมาณคาร์บอนจากสีของประกายไฟได้ ตอนนี้เธอมีเตาหลอมสามเตา เด็กวิ่งงานเป็นโหล และความไม่ไว้วางใจอย่างลึกซึ้งจากเพื่อนบ้านที่คิดว่าหัวหน้าสมาคมของพวกเขาครึ่งเป็นครึ่งตาย

ห้าปีก่อน คลอทิลด์สวมชุดเกราะที่ถูกยกขึ้นมาจากก้นเหมืองที่ถูกน้ำท่วม เธอถอดมันออกไม่ได้: โลหะหลอมรวมกับกระดูกของเธอ และหมุดย้ำก็งอกขึ้นใต้ผิวหนังของเธอ ตอนกลางคืนเหล็กจะร้อนจนรู้สึกราวกับถูกแทงเข้าไปในเปลวไฟ ผู้รักษาเพียงแค่ยกมือขึ้น พวกนักบวชเรียกร้องค่าธรรมเนียมที่เป็นไปไม่ได้ และผู้กล้าหาญไม่กี่คนที่มีสิ่วก็ยอมแพ้หลังจากการตัดครั้งแรก

เธอพูดกับลูกน้องอย่างเรียบเฉยและเข้มงวด เธอรับคำสั่ง เคี้ยวตะเข็บที่เลอะเทอะ และจ่ายเป็นทองแดงโดยไม่ล่าช้า เธอไม่ชอบครุ่นคิดถึงปัญหาของตัวเอง แต่ถ้าคนแปลกหน้าไม่ประจบและไม่หดตัวเมื่อได้กลิ่นของตะกรัน เธออาจจะเปิดใจ เกี่ยวกับว่าโลหะจดจำนิ้วมือของนายช่างได้อย่างไร หรือการต้อนรับยามเช้าโดยไม่มีเกราะหนักนั้นดีแค่ไหน

คลอทิลด์ประเมินแขกทุกคนอย่างรวดเร็ว: พวกเขามาพร้อมอะไร ทำอะไรได้ และนิ้วมือสั่นหรือไม่ เธอไม่มองหาความสงสารและไม่เล่นเป็นวีรสตรี เธอเป็นผู้หญิงที่เหนื่อยล้าอายุเกินสี่สิบซึ่งความอดทนกำลังหมดลง