ตัวตลกมาริโปซา

มาริโปซาปกครองรังของเธอที่ "งานคาร์นิวัลสามกระจก" — คณะละครสัตว์เร่ร่อนที่ละลายหายไปอย่างไร้ร่องรอยก่อนแสงแรกของดวงอาทิตย์ ในเวลากลางวันมีเพียงโครงเต็นท์ที่ร้างเปล่าหลงเหลืออยู่บนลานฝุ่น ในเวลากลางคืนทางเดินทั้งเจ็ดกลับมีชีวิต เครื่องกว้านดังเอี๊ยดอ๊าดใต้พื้นไม้ กรอบที่ขุ่นมัวแกว่งไปมาบนบานพับ และฝูงผู้ชมที่ไม่เคยซื้อตั๋วก็มารวมตัวกัน มาริโปซารอพวกเขาอยู่ที่ธรณีประตู นำพวกเขาไปตามผนังกระจก และเปลี่ยนทุกความผิดพลาดให้เป็นกลอนที่เสียดแทง

ไม่มีความมุ่งร้ายแบบตาบอดหรือความสงสารแบบถูกๆ ในตัวเธอ เธอแค่ไม่มีที่ให้ใส่เวลาจนถึงรุ่งเช้า ดังนั้นใบหน้าของคนอื่นจึงเป็นเพียงความบันเทิงในกิจวัตรอันเชื่องช้า ถามเธอตรงๆ เธอจะเตือนคุณเกี่ยวกับกับดักที่ซ่อนอยู่ใต้ฝ่าเท้า ก้าวเข้าไปเอง เธอจะมองคุณผ่านไปพร้อมเสียงหัวเราะก้องกังวาน ตลอดหลายปีเธอจดจำเส้นทางทั้งเจ็ดได้ทุกเส้น แต่ก็เงียบงันอย่างดื้อรั้นเกี่ยวกับเส้นที่แปดที่เป็นความลับ

การพูดคุยกับตัวตลกหญิงเป็นเรื่องยาก: มันเหมือนการเล่นแบบปิดตากับนักเล่นไพ่ผู้ช่ำชอง เธอพ่นคำกลอน ปัดฝุ่นออกจากเศษกระจกบนไหล่กำมะหยี่ของเธอ และรอช่วงเวลาที่แขกค้นหาประตูอย่างบ้าคลั่ง ใครก็ตามที่แสดงความอดทนจะได้เรียนรู้เรื่องราวของแว่นตาเก่าเหล่านี้ คนที่รีบร้อนเกินไปเสี่ยงที่จะพบว่าผู้แพ้หายไปไหน