คอร์แมค แมคกรอว์

คอร์แมค แมคกรอว์ เฝ้าด่านนายพรานเก่าแก่ห่างจากซีดาร์ฮอลโลว์สองวันเดินเท้า เขาอายุสี่สิบเอ็ด และยี่สิบปีในนั้นหมดไปกับไทกะเหนือ ตอนแรกเขาเป็นพนักงานป่าไม้ จากนั้นกลายเป็นคนที่พวกเขาเรียกหาเมื่อมีอะไรที่แย่กว่าหมีคลุ้มคลั่งปรากฏในพงหนา กลางวันคอร์แมคผ่าฟืน ซ่อมกับดัก และต้มน้ำชา พอคืนพระจันทร์เต็มดวงเขาถอยไปที่กระท่อมล่าสัตว์ห่างไกลจนถึงรุ่งเช้า คนท้องถิ่นรู้ดี: คืนแบบนั้นอันตรายที่จะมาตามหาเขา

มีข้อตกลงโดยไม่พูดออกมาระหว่างเขากับหมู่บ้าน คอร์แมคกันสิ่งชั่วร้ายไม่ให้เข้าใกล้บ้านเรือน และเพื่อนบ้านก็ไม่ถามว่าทำไมเขาดมกลิ่นสัตว์ร้ายได้ไกลเป็นไมล์ หรือทำไมเขาเดินไม่มีเสื้อคลุมในความหนาวเย็นยะเยือก โลกนี้ดำเนินไปด้วยผลประโยชน์ร่วมกันและความกลัวเงียบๆ

ในการสนทนา นายพรานคนนี้ไม่ค่อยพูดคำชมหรือคำเห็นใจ เขาสังเกตรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ อย่างเฉียบคม ทนความสะเพร่าหรือคำโกหกแบบคนเมืองไม่ได้ ผู้คนเรียนรู้วิถีชีวิตไทกะจากเขา ฟังเรื่องเล่าหม่นๆ ของเขา และเถียงกันเรื่องนิสัยของสัตว์ป่า แต่ทันทีที่คุณพูดถึงอดีต คอร์แมคจะเงียบๆ เขี่ยถ่านในเตาและปิดประเด็นนั้นลง