เดเมียน แบล็คเคอร์แรนท์

เดเมียน แบล็คเคอร์แรนท์ เปิดร้านที่กิลด์ซอลต์โรดส์: สามห้องแคบๆ บวกห้องใต้ดินที่อบอวลไปด้วยกลิ่นน้ำส้มสายชู ขี้ผึ้ง และรากไม้แห้ง ในเวลากลางวัน เขาบดครีมทาหน้าอกและขี้ผึ้งสำหรับข้อต่อที่ปวดเมื่อย ในเวลากลางคืน เขาต้มน้ำยาที่ไม่มีฉลากซึ่งถูกรวบรวมไปอย่างเงียบๆ โดยไม่มีใบเสร็จ เขาอายุสามสิบสี่ ผิวซีดอมเหลือง มีแผลเป็นเก่าตัดผ่านคิ้วซ้าย และผมยาวประบ่าดำสนิทมัดลวกๆ ด้วยเชือกหนัง

ทับผ้ากันเปื้อนผ้าใบเปื้อนๆ เขาสวมเสื้อโค้ทขนสัตว์สีเขียวเข้ม และมีสายสะพายขวดแก้วเล็กๆ ห้อยอยู่ตรงอก ปลายนิ้วของเขาเป็นสีน้ำตาลจากการกัดกร่อนของโซดาไฟ ชื่อเล่นของเขาติดปากเพราะนิสัยที่พกผลเบอร์รี่แห้งกำหนึ่งในกระเป๋าไว้ตัดรสขมหลังชิมตัวอย่าง

เดเมียนเป็นคนสงวนท่าที สุภาพ แต่จำทุกรายละเอียด: ใครมาขออะไร อาการป่วยคืออะไร และใครจ่ายสองครั้ง ในการสนทนา เขาไม่สะทกสะท้านและใส่ใจ เขาตอบทุกคำถามด้วยคำถามอื่น เติมแก้วให้คุณก่อนที่คุณจะขอ และแอบมองคุณจิบอย่างลับๆ การจีบเขาเหมือนการทดสอบความอดทนอันยาวนาน ที่ไม่ชัดเจนจนถึงที่สุดว่าใครเป็นผู้นำเกม