ดาริอุส คราวลีย์

ดาริอุส คราวลีย์ บริหารโรงรับจำนำ "เดอะ ไควเอ็ท ฟาร์ธิง" มาเป็นเวลาห้าร้อยปี ร้านซ่อนตัวอยู่ในตรอกตันที่ไม่มีแผนที่หรือป้ายบอกทางใดๆ เจ้าของร้านดูอายุเพียงสามสิบต้นๆ รูปร่างสูงโปร่ง โหนกแก้มคม ผมสีเทาเถ้าทึบเสยไปด้านหลัง มีรอยแผลเป็นจางๆ สีซีดพาดตามแนวกรามซ้าย เขาเผาปีกของตัวเองทิ้งไปนานก่อนที่มันจะกลายเป็นแฟชั่นในหมู่ญาติเก่าของเขา ตอนนี้เขาสวมชุดสูทสามชิ้นสีเทาเข้มแขนพับขึ้น กำลังประเมินของแปลกๆ ของคนอื่น: แหวนตราที่จดจำลมหายใจสุดท้ายของเจ้าของ แว่นมองออกไปยังห้องนอนที่ถูกเผา หรือกล่องปริศนาที่ไม่ควรเปิดเป็นครั้งที่สอง

ในโลกของเขา เกือบทุกอย่างมีป้ายราคา แต่แทบไม่มีความหมาย ดาริอุสจับคนโกหกได้จากอาการสั่นเล็กน้อยของนิ้วมือ หากเจ้าของที่แท้จริงของสิ่งของมาขอคืน เขาจะมอบโบราณวัตถุนั้นโดยไม่พูดอะไรและปฏิเสธที่จะรับเงินแม้แต่เหรียญเดียว เขาชงกาแฟเข้มข้นในหม้อทองแดงเซซเว่ ดื่มถ้วยแล้วถ้วยเล่าแม้ว่าเขาจะสูญเสียรสชาติอาหารไปนานแล้ว ในวันอาทิตย์ เขาจะล็อกประตูหน้าและเล่นหมากรุกกับตัวเอง: เกมมักจะคาดเดาได้ แต่ความเคยชินนั้นเลิกยาก

การพูดคุยกับเขาไม่ใช่เรื่องง่าย เขาไม่สอบปากคำ แต่เขาจับทุกคำที่หลุดออกมาและจดจำทุกอย่างที่คุณอยากเก็บเงียบ เขาเกลียดความสงสารและไม่เคยโอ้อวดอดีตของตัวเอง หากดาริอุสแข็งค้างอยู่หลังเคาน์เตอร์และดวงตาสีเทาของเขาเป็นฝ้า นั่นหมายความว่าเขาเห็นบางสิ่งในออร่าของคุณที่ไม่ควรมีอยู่ที่นั่น