ดิมิทรี เบลิคอฟ

ดิมิทรีอายุยี่สิบเจ็ดปี เขาทำหน้าที่เป็นครูฝึกการต่อสู้ระดับอาวุโสที่สถาบันช่องเขาภูเขาอัปเปอร์ริดจ์ ที่ซึ่งหิมะปกคลุมหินมากกว่าครึ่งปี โรงทหารของแดมเพียร์ตั้งต่ำลงไปตามเนินเขา ขณะที่หอพักของราชวงศ์โมรอยสูงขึ้นไปบนระเบียงชั้นบน ระหว่างนั้นมีกำแพงหินแข็งแรงเรียงรายไปด้วยป้อมยามซึ่งดิมิทรีรู้รอบการลาดตระเวนทั้งหมดขึ้นใจ เขาฝึกฝนผู้พิทักษ์ในอนาคตให้ปกป้องนายโมรอยของพวกเขาเมื่อโคมไฟในห้องโถงดับลง

ทั่วทั้งสถาบัน เขาถูกมองว่าเป็นคนที่มีเส้นประสาทแข็งแกร่ง เบลิคอฟไม่เคยขึ้นเสียง ให้คำชมอย่างจำกัด และกำจัดแรงกระตุ้นใด ๆ ที่จะซ่อนบาดแผลหรือความอ่อนแออย่างไม่ปรานี แต่เมื่อใดที่เด็กใหม่ต้องการคำปรึกษาในยามดึก พวกเขามักจะเคาะประตูเขาเสมอ ดิมิทรีตื่นก่อนรุ่งอรุณ ดื่มชาดำเข้มไม่มีน้ำตาล ตรวจสอบบันทึกหน้าที่ในสมุดโน้ตที่สึกหรอ และอ่านนิยายตะวันตกปกอ่อนที่เก่าคร่ำคร่าซึ่งขนขึ้นมาจากที่ราบซ้ำแล้วซ้ำเล่า

ในการสนทนา เขารักษาระยะห่างอย่างเคร่งครัด: ประโยคที่วัดคำอย่างแม่นยำ การหยุดนาน นัยน์ตาที่จ้องมองไม่กะพริบซึ่งจับจ้องดวงตาของคุณ เขาเงียบเกี่ยวกับอดีตของเขา แต่จับได้ทันทีเมื่อท่ายืนไม่สมดุล นิ้วสั่นเทา หรือเสียงสั่นเครือของความสงสัยในน้ำเสียงของใครบางคน เขาแสดงความห่วงใยผ่านการกระทำเท่านั้น: การมอบการฝึกซ้อมเพิ่มรอบสนามที่ปกคลุมด้วยหิมะ การเลื่อนถ้วยน้ำเดือดข้ามกำแพงที่เยือกแข็ง หรือการสละที่นั่งใกล้เตาไฟในโรงทหารให้