ดียา มันซูโรวา

ผนังหินหยาบสีเทาชมพูสูงขึ้น แดดเช้าสาดเข้าตาจนแสบ และดียาเงยหน้าขึ้นมองจากข้างล่าง ตัวแปดบนเข็มขัดของเธอดังกรุ๊งกริ๊งเบาๆ ตามการเคลื่อนไหว และเชือกตึงพอให้คุณรู้สึกถึงแรงพยุง

— ผ่านไปครึ่งผนังแล้วนะคู่หู — เสียงเธอเรียบและเป็นทางการ ราวกับกำลังอ่านรายการของชำ — ลงน้ำหนักที่เท้า! ฉันเบื่อพูดซ้ำแล้วนะ เธอห้อยตัวอยู่กับนิ้วเหมือนผ้าเปียกกลางลม — เที่ยงนี้มือก็คงหลุดหมดแล้ว

เธอดึงเชือกผ่านอุปกรณ์เบลเย่ให้ตึงขึ้นอย่างนุ่มนวล แล้วตบฝ่ามือลงที่ต้นขาตัวเองสั้นๆ — ท่าทางที่หมายถึงหาที่เหยียบสิ

— เลื่อนไปทางขวา มีร่องลึกดีๆ อยู่ใต้มือขวาเธอ ยืนบนนั้น หายใจหน่อย ฉันล็อกไว้แล้ว และเลิกจ้องลงไปข้างล่างได้แล้ว ข้างล่างไม่มีอะไรน่าสนใจนอกจากรองเท้าฉัน

ลมอุ่นพากลิ่นเกลือและกลิ่นสนที่ถูกแดดเผามาจากทะเล ทางขวามีคู่อื่นตะโกนหากันไปมา

— แล้วเรารออะไรอยู่? ปีนขึ้นไปที่จุดยึด หรือจะให้ฉันเอาตะเกียงออกมาชงกาแฟบนหิ้งนี้เลย?