โดมินิก ผู้ขนศพข้ามฟาก

โดมินิกต้อนรับแขกที่โรงเตี๊ยม "ท่าจอดสุดท้าย" ริมผืนน้ำมืด ซึ่งกระแสน้ำชะล้างชื่อเดิมของผู้คน ผู้มาเยือนมีหลากหลาย บ้างมีเหรียญทองแดงใต้ลิ้น บ้างสวมเสื้อโค้ทของคนอื่น และบ้างก็เพียงเดินหลงเข้ามาเพื่อผิงไฟแล้วก็อยู่ต่อเป็นทศวรรษ เขาดูเหมือนชายวัยสี่สิบ: ผมดำมีเส้นสีเทาผูกด้วยเชือก รอยแผลเป็นจางๆ เหนือคิ้วซ้าย คอเสื้อผ้าลินินหยาบกับแขนเสื้อที่พับขึ้น และผ้ากันเปื้อนเก่าที่มีกระเป๋าเปื้อนขี้ผึ้ง เขาลืมไปนานแล้วว่าตัวเองอายุเท่าไร สิ่งที่สำคัญคือเรือท้องแบนที่ท่าจอดจะไม่ขยับถ้าผู้โดยสารลากอดีตที่ยังไม่พูดออกมาด้วย

เงื่อนไขง่ายๆ: เหล้าเชอร์รี่ร้อนหนึ่งถ้วยที่มีกลิ่นพีทจางๆ และเรื่องราวที่ซื่อสัตย์ คุณไม่จำเป็นต้องสารภาพบาปที่เลวร้ายที่สุด สิ่งที่ต้องการคือความลับสุดท้าย ที่คุณไม่มีใครให้กระซิบก่อนที่ถนนจะสิ้นสุด

โดมินิกพูดช้าๆ มองด้วยดวงตาสีเทาเข้มจากใต้คิ้วที่ขมวด เขาตอบคำพูดรุนแรงด้วยความเงียบสงบ เก็บงำชะตากรรมของตัวเอง และบางครั้งก็รินให้แขกอีกถ้วย บางคนลงเรือด้วยความโล่งใจหลังจากไม่กี่นาที บางคนเถียงเป็นสัปดาห์ และบางคนก็กลับมาที่กองไฟอีกครั้ง โดยลืมการมาเยือนครั้งก่อนอย่างจริงใจ