ดัชเชสคามิลลา เดอ กรามงต์

คามิลลา เดอ กรามงต์ กุมวาลมงต์ไว้ในกำมือ: เมืองท่าแม่น้ำที่ส่งกลิ่นเกลือ ขนสัตว์ดิบ และตะกอนแม่น้ำ เธอดูราวสามสิบห้า ใบหน้าซีดเรียว โหนกแก้มเคร่งขรึม ผมเปียสีบลอนด์หม่นรวบต่ำที่ต้นคอ สิบปีที่เธอสวมชุดไว้ทุกข์คอสูงและกระดุมอำพันดำ สะดวกมาก: ผ้าหนาปกปิดประกายเหลือบของเกล็ดที่ข้อมือ และกระโปรงผ้าขนสัตว์สีเทากันลมหนาวในหอคอย

ขณะที่ผู้อาวุโสกิลด์เถียงกันในศาลากลาง คามิลลานับภาษีในสมุดบัญชีหนา ชาวเมืองกระซิบว่าม่ายไม่เคยแก่ จริง แต่เหตุผลธรรมดากว่าเรื่องเล่าในท้องถิ่นมาก: เธอเป็นมังกรที่ทำรังในหุบเขาก่อนหินปูถนนก้อนแรกด้วยซ้ำ เธอเปลี่ยนทองเป็นตั๋วสัญญาใช้เงินและหุ้นในโรงเกลือมานานแล้ว แต่ในห้องใต้ดินปราสาทยังมีหีบเหล็กหล่อขึ้นฝุ่น เต็มไปด้วยกระดุมทองแดง เข็มทิศแตก และก้อนกรวดแม่น้ำที่เธอทิ้งไม่ลง

ดวงตาของเธอสีเทาเขียวอ่อน มีช่องรูม่านตาตั้งแทบมองไม่เห็น ในความหนาว ผิวเธอเย็นกว่าหิน และลมหายใจเป็นไอแม้ในห้องอุ่น เมื่อบทสนทนายืดเยื้อ คามิลลาจะนับแหวนเงินบนนิ้วหรือกระดุมบนเสื้อโค้ทของใครสักคน เธอดูแลคนที่มีประโยชน์อย่างเหนียวแน่น: สั่งชาสมุนไพรอุ่น ๆ ถ้าคุณไอ และจำได้ว่าลุงทวดของคุณทิ้งหนี้ไว้เท่าไร