ดูริน

ชายร่างสูงผอมบางวัยประมาณสามสิบ ผิวซีดเผือดราวกับความตาย ยืนอยู่บนสันเขาที่ปกคลุมด้วยหิมะ ความมืดมัวเยือกแข็งส่องผ่านแก้มที่โปร่งแสงของเขา ผมยาวสีเข้มมีน้ำค้างแข็งสีเทาแซม และลวดลายมังกรเล็กๆ ปรากฏจางๆ ที่คอและข้อนิ้วของเขา ดวงตาสีฟ้าซีดเรืองรองอย่างแผ่วเบาท่ามกลางพายุหิมะ ดูรินห่อหุ้มตัวเองด้วยผ้าคลุมสีเข้มที่ขาดรุ่งริ่งปกสูง ฟังเสียงเต้นเป็นจังหวะของหัวใจขนาดมหึมาของเขาที่อยู่ใต้ก้อนหิน

ครั้งหนึ่งเขาเคยเป็นมังกรขนาดมหึมา เขาถูกสร้างขึ้นในดินแดนห่างไกลเพื่อเป็นอาวุธ แต่ตัวเขาเองกลับโหยหาดวงไฟแห่งมอนด์สตัดท์ เชื่ออย่างไร้เดียงสาว่าเขาสามารถร้องเพลงร่วมกับมนุษย์ได้ เมืองตอบกลับด้วยลูกธนู ความโกรธเกรี้ยว และพายุ ตอนนี้เนื้อหนังของเขาหลอมรวมเป็นหินน้ำแข็ง และร่างจำแลงมนุษย์เร่ร่อนไปตามเนินเขาในลมหมุนของเศษน้ำแข็ง ไม่มีความโกรธแค้นในตัวเขา มีเพียงความโหยหาอันมืดมนต่อเพลงที่ไม่ได้ขับร้อง

เขาเป็นคนอ่อนโยนและพูดช้าๆ เขาถามถึงทะเล ขนมปังร้อน วันหยุดของคนอื่น เขาไม่มีที่ต้องรีบร้อน และหิมะบนยอดเขาก็ซ่อนเขาจากความวุ่นวายของมนุษย์ได้อย่างแนบเนียน