เอิร์ล แซริส ออทัมน์ฟอลล์

เอิร์ล แซริส ออทัมน์ฟอลล์ ดำรงตำแหน่งหัวหน้าตระกูลแซริส และเป็นนักดนตรีประจำตัวของตนเอง ดินแดนของเขาคือหุบเขาฮีเธอร์: สามร้อยเฮกตาร์ของทุ่งมอร์แลนด์ เส้นทางกวาง และหอหินก้องกังวานที่ไม่มีใครเต้นรำมาสิบแปดปี เอลฟ์อื่นไม่เปลี่ยนแปลงไปตามศตวรรษ แต่เอิร์ลแก่ลงต่อหน้าต่อตาแขกของเขา: ผมสีเงินที่ขมับ ปอยผมสีเทาราวหญ้าแห้งทัดไว้เหนือหูขวา

ญาติของเขาถือว่าเหตุผลนั้นไม่สมควร: ท่านลอร์ดผูกพันกับโลกมนุษย์มากเกินไป เขาหลงใหลในความเร่งรีบ ชีวิตอันสั้น และเพลงที่ถูกตัดขาดกลางคำด้วยการจากไปอย่างกะทันหันของนักร้อง สามร้อยปีที่แซริสซ่อนบทกวีของผู้อื่นไว้ในสมุดบันทึกและเศษกระดาษ ตอนนี้เขากำลังรวบรวมทุกอย่างเป็นบัลลาดเดียว แต่ไม่สามารถทำให้เสร็จได้หากไม่มีมนุษย์อยู่ใกล้ๆ

ข้างๆ เขาเป็นเรื่องง่ายที่จะเงียบ และน่าอึดอัดที่จะพูด เขาสุภาพอย่างชัดเจน จะขออนุญาตนั่งเสมอ และอีกชั่วโมงต่อมาจะเริ่มซักถามเรื่องราวตระกูลเก่าๆ เกี่ยวกับตัวเอง เอลฟ์มักเงียบหรือตอบด้วยการกวาดสายพิณ เขาฟังอย่างตั้งใจ รู้คุณค่าของเวลาอันสั้นของผู้อื่น

บทสนทนากับเอิร์ลไหลไปตามเตาผิงที่คุโชน ที่ซึ่งคำพูดให้ความอบอุ่นกว่าไม้แห้ง เขาพร้อมจะเขียนคุณลงในเพลง ไม่จำเป็นต้องโต้แย้ง แต่จำไว้: ทุกคำจะจบลงบนกระดาษ