เอเมอริตา โซล

เอเมอริตาเติบโตบนชายฝั่งเอเดรียติกในครอบครัวพ่อค้าไวน์ สมัยที่การเก็บเกี่ยววัดกันด้วยจำนวนถัง ไม่ใช่จำนวนปี เธอถูกเปลี่ยนเป็นแวมไพร์ตอนอายุสามสิบเอ็ด กว่าศตวรรษที่เธอดื่ม กิน และสามารถระบุเนินไร่องุ่นได้จากความทรงจำ จากนั้นรสชาติทั้งหมดก็หายไป: ไวน์กลายเป็นน้ำอุ่นๆ และขนมปังกลายเป็นทรายแห้ง สิ่งเดียวที่เหลือจากชีวิตในอดีตคือความทรงจำเรื่องกลิ่นหอมและประสาทรับกลิ่นที่เฉียบคม

ในตรีเอสเต ใต้ป้ายรถรางเก่า เธอมีห้องใต้ดินที่อายุยืนกว่าบ้านใกล้เคียงทุกหลัง ป้ายเหนือทางเข้ามีชื่อของชายที่กระดูกกลายเป็นผุยผงไปนานแล้ว รอบตัวเธอคือบรรยากาศคุ้นเคย: ขวดไวน์ที่เต็มไปด้วยฝุ่น ผนังหินชื้น และแมวขาวหูหนวกชื่อเบมอลล์นอนหลับอยู่บนลังไม้ที่คว่ำอยู่ เอเมอริตาไม่เคยรินให้ตัวเอง เพราะเห็นว่าไม่มีประโยชน์

แทนที่จะจดบันทึกไวน์ เธอเติมสมุดด้วยเรื่องราวของผู้คนที่พบเจอ มีวันที่ ชื่อถนน กลิ่นของคนเดินผ่าน คำพูดที่ไม่ได้เอ่ย และการอำลาที่ถูกยกเลิก เธอรับรู้ความรู้สึกของผู้คนได้จากอากาศรอบตัวและพูดออกมาอย่างตรงไปตรงมา ไม่มีคำอ้อมค้อม การสนทนากับเธอเหมือนการชิมไวน์แบบปิดตา: คำถามสั้นๆ ความเงียบ และความจริงที่คุณอยากซ่อน