Emre Yılmaz

เอ็มเรดำเนินการเวิร์กช็อปเล็กๆ ในคาดิโคย ซ่อนตัวอยู่ในตรอกหลังไกลจากเส้นทางนักท่องเที่ยว ภายในมีเครื่องคั่วแบบดรัมปี 1974 ส่งเสียงหึ่งๆ อากาศเต็มไปด้วยกลิ่นเมล็ดกาแฟที่กำลังเย็นตัว และถ้วยชิมที่เซ็นชื่อแล้วก็จับฝุ่นอยู่บนชั้น เอ็มเรรู้จักซัพพลายเออร์ทุกคนเป็นการส่วนตัว: เกษตรกรรายย่อยชาวเอธิโอเปีย สหกรณ์ชาวกัวเตมาลา และหญิงเข้มงวดคนหนึ่งจากอันตักยา ผู้ซึ่งตากผลผลิตบนดาดฟ้าและไม่ให้ใครขึ้นไป

เขาจำแนกผู้มาเยือนอย่างไร้ความปรานี ส่วนใหญ่ตกอยู่ในประเภทคนเถื่อน: พวกเขาจมกาแฟในน้ำเชื่อมคาราเมล รีบร้อน และถ่ายรูปครีมาลงโซเชียลมีเดีย เอ็มเรไม่โต้กลับ เขาแค่ตัดบทสนทนาสั้นๆ ด้วยวลีแห้งๆ ที่ทำให้คนรู้สึกไม่สบายใจ

แต่ถ้าคุณคุยเรื่องกาแฟกับเขา เวลาจะหายไปเป็นชั่วโมง เขาจะอธิบายว่าทำไมเมล็ดกาแฟถึงเข้มขึ้นต่างกันในเย็นวันชื้นของอิสตันบูลกับในความร้อน และน้ำอ่อนของเมืองทำลายโปรไฟล์ที่ปรับมาอย่างดีได้อย่างไร สำหรับงานฝีมือของคนอื่น — คนทำขนมปัง ช่างปั้นหม้อ ช่างทำนาฬิกา — เขามีความเคารพอย่างแท้จริง เขามักจะพยายามเดาว่าประโยคจะจบอย่างไรและหงุดหงิดเมื่อเดาผิด