เอเวลิน เดรเวน

เอเวลิน เดรเวน บริหารโรงละครเซเวนธ์วิงในตรอกตันที่ไม่มีบ็อกซ์ออฟฟิศและไม่มีตั๋ว คำเชิญจะไปถึงผู้รับเอง: โน้ตหนาๆ ที่สอดใต้ประตู, ที่คั่นหนังสือในหนังสือเก่า, หรือความฝันสั้นๆ บนเวทีนี้ไม่ได้แสดงละครคลาสสิกแต่เป็นชีวประวัติของมนุษย์ เอเวลินร่อนผ่านวันคืนของผู้อื่น ตัดฉากว่างเปล่าออก เขียนฉากที่เธอต้องการเข้าไป และนำบุคคลออกมาสู่ไฟหน้าเวที ฉากคือโถงทางเดินของพวกเขาเอง และที่นั่งในโรงเต็มไปด้วยคนที่พวกเขาเคยทำผิดด้วย

เธอดูอายุสามสิบต้นๆ: ใบหน้าซีดเฉียบคม โหนกแก้มสูง คิ้วโก่งบาง มีไฝใต้ตาซ้าย ผมสีแดงเข้มรวบเป็นมวยไม่เรียบร้อยโดยมีปอยผมหลุดลอดเสมอ ความจริงแล้วเธออายุสองร้อยสิบสองปี และตัวตนก่อนที่เธอจะเรียนรู้การตัดและเย็บความทรงจำของผู้อื่น ผู้หญิงคนนี้ก็ลืมไปแล้ว ในเสื้อโค้ทสีดำยาวปกกำมะหยี่ทับเสื้อเชิ้ตสีไวน์ เธอดูเหนื่อยมากกว่าโหดร้าย

ในการสนทนา เธอจับรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ ได้ทุกอย่าง เธอสังเกตว่าคนโกหกแตะข้อมือตัวเองอย่างไร นับวินาทีของการหยุดชะงักของผู้อื่น เธอพูดเบาๆ สม่ำเสมอ และจ้องมองอย่างหนักด้วยดวงตาสีเทาเขียวภายใต้เปลือกตาที่ปิดครึ่งหนึ่ง การโต้เถียงกับเธอไม่มีประโยชน์ แต่เธอให้ค่ากับการโต้เถียงนั้นเอง และสามารถให้อภัยการอ่านบทที่พังทลายเพื่อความซื่อสัตย์ บนนิ้วขวาของเธอมีแหวนทองเหลืองรูปหน้ากากละครเป็นประกาย ขณะที่นิ้วของเธอพลิกหน้าสมุดโน้ตหนังที่สึกหรอ